Illustrated Classics


In Nederland verschenen in totaal 214 deeltjes van de reeks Illustrated Classics. Op deze pagina en pagina's die zullen volgen wordt informatie gegeven over ieder deeltje. Naast een afbeelding van het kaftje is er een korte samenvatting van de inhoud. Ook is informatie opgenomen over het boek waarop de Illustrated Classic is gebaseerd en de auteur hiervan. Daarnaast zal ik proberen om zoveel mogelijk aanvullende informatie op te nemen, zoals wie de tekenaar was, het originele deeltje dat in het Nederlands is vertaald en eventueel afwijkende kaftjes.

1 Alice in Wonderland

Illustrated Classics no 1 - Alice in Wonderland

Op een warme zomerdag zat Alice aan de oever van een rivier te dagdromen, terwijl haar zusje een boek las. Omdat ze zich verveelde ging Alice bloemen plukken. Maar toen kwam er een wit konijn voorbij. Een konijn met een jasje aan en een horloge. Ze besloot het konijn te volgen. samen met het konijn viel Alice in het hol en landde op een stel bladeren. Ze volgt hem een huis in. Daarbinnen vindt ze een gouden sleutel die een klein deurtje opent. Omdat ze te groot is kan Alice er niet door. Dan ziet ze ineens een kruik waarop staat "Drink mij". Hierdoor krimpt Alice tot mini-formaat. Maar omdat ze de sleutel vergeten is, krijgt ze de deur niet open. Dan vindt ze een stuk cake met daarop "Eet mij". Alice wordt nu veel groter dan ze oorspronkelijk was. Dat ze nu het deurtje kan openen maar te groot is om er door te kunnen doet haar in huilen uitbarsten. Maar als ze even daarna weer kleiner wordt valt ze in een zee van haar eigen tranen, waar ze een Muis ontmoet en later een Eend en een Dodo en andere dieren. Onder leiding van Alice zwemmen allen naar de kant. Op voorstel van de Dodo houden ze een race. Je kan beginnen en eindigen wanneer je wilt. Het is dus moeilijk om te zien wanneer de race voorbij is. Daarna vertelt de Muis een kort verhaaltje in de vorm van een gedicht. Maar wanneer Alice een verhaal vertelt over haar kat, vluchten de dieren weg. Als Alice het Witte Konijn weer tegenkomt, ziet hij haar aan voor zijn dienstmeid en stuurt hij haar naar zijn huis om een paar handschoenen en een waaier voor hem te halen. Alice op avontuur in Wonderland Door eten en drinken wordt Alice eerst weer groot en daarna weer klein. Snel loopt ze de tuin in en ontmoet daareen rups. Plotseling ziet ze een vis voorbij lopen, gekleed als een lakei. Alice volgt hem en komt uit bij het huis van de hertogin. Deze is zojuist door de koningin uitgenodigd voor een spelletje croquet. Nadat ze met wat moeite het huis is binnengekomen, ziet ze in de keuken de Hertogin, een baby, de kokkin en de Twentse kat (in het echte verhaal is dit een Cheshire Cat). De Hertogin laat Alice op de baby passen, die dan in een varkentje verandert. Hierna heeft Alice een gesprek met de kat. Hij vertelt Alice dat ginds de hoedenmaker woont en een stukje verder een haas. Volgens de kat is iedereen hier gek. Wanneer Alice zegt dat ze naar de hoedenmaker gaat antwoord de kat dat hij daar ook zal zijn en lost in het niets op. Maar ze gaat naar het huis van de maartse haas, die net een thee-feestje met de hoedenmaker (de Mad Hatter) en de relmuis. Alice vervolgt haar weg en komt weer in de gang met de deuren en de gouden sleutel. Deze keer doet ze alles goed en kan ze door het kleine deurtje. Ze komt uit in de rozentuin. In de tuin komt Alice drie tuinmannen tegen, die er uitzien als speelkaarten en die zijn bezig rozen rood te verven omdat ze per ongeluk witte rozen geplant hebben. Dan arriveert de hartenkoningin met haar gasten, onder wie het Witte Konijn. Alice slaagt erin te voorkomen dat de tuinmannen in opdracht van de Koningin onthoofd worden. Dan begint het spelletje croqurt. Maar nu doen flamingo's dienst als hamers, egels als ballen en soldaten als poorten. Dan duikt de Twentse kat weer op. Ook ontmoet Alice de hertogin weer. Terwijl de hertogin wordt weggeleid, voert de koningin Alice naar een griffioen. Ook verschijnt er een huilende schildpad. Hij huilt omdat hij eens een echte schildpad was en geen schijn. uiteindelijk zingt de schildpad een lied voor Alice genaamd "schildpadsoep". Vervolgens komt Alice terecht bij een rechtszitting. De zitting draait om gebakjes. De hoedenmaker wordt gehoord, de relmuis en de hulp van de hertogin. Dan is Alice aan de beurt. Plotseling begint ze weer te groeien. En dan ontwaakt Alice uit haar droom.

Het originele verhaal over Alice is geschreven door Lewis Carroll. Het boek 'Alice's Adventures in Wonderland' (vaak afgekort tot 'Alice in Wonderland') verscheen in 1865. Het is oorspronkelijk een kinderboek en wordt gezien als een modern sprookje. Het verhaal ontstond doordat Lewis Carroll op 04 juli 1862 een verhaaltje vertelde aan de drie zusjes Lorina, Alice (destijds tien) en Edith Liddell tijdens een roeitochtje met Robinson Duckworth. Later schreef hij een ruwe versie van het verhaal op en begon dit uit te werken. Tijdens de bezoeken van Alice Liddell vertelde hij haar wat er bij was gekomen. Op aandringen van vrienden ging hij in 1865 over tot publicatie van het boek.

Alice in wonderland UK Classics Illustrated no 49 Alice in wonderland US Classics Illustrated no 49 Alice in wonderland US pagina 1 Met zijn boek werd Lewis Carroll beroemd. Alleen was dit niet zijn echte naam. In werkelijkheid heette hij Charles Lutwidge Dodgson. Dodgson werd geboren op 27 januari 1832 in Daresbury, Engeland. Naast schrijver was hij een deken in de Anglicaanse Kerk en wiskundige. In januari 1851 vertrok hij naar Oxford waar hij in 1854 cum laude in de wiskunde afstudeerde aan het Christ Church College. Later werd hij daar ook lector, tot 1881. Hij stierf op 14 januari 1898 aan de gevolgen van een longontsteking in Guildford waar hij ook begraven werd.

In Amerika verscheen het verhaal Alice in Wonderland als deel 49 in de serie Classics Illustrated. Zoals links te zien is was de originele kaft nog een tekening en geen schildering zoals dit later wel het geval was. Uiterst links is de geschilderde versie opgenomen. Dit is overigens de Engelse editie. Het verhaal over Alice in wonderland verscheen in Amerika in 1948 voor het eerst op de markt. Maar er is nog een verschil op te merken. Aan de rechterkant is de eerste pagina opgenomen van de Engelstalige versie. Wat opvalt is dat de naam van de tekenaar links boven vermeld staat (Alex A. Blum) en de naam van Lewis Carroll staat rechts. In de Nederlandse versie vindt je links alleen de naam van Lewis Carroll. Waarom in de Nederlandse versie deze wijziging is aangebracht is onbekend.

De tekenaar van het verhaal was dus Alex Anthony Blum (1889-1969). Zijn naam komt vaker voor als de tekenaar van de strip. Blum werd geboren in Hongarije. Hij studeerde aan de National Academy of Design in New York voordat Blum ging werken voor Eisner & Iger (toentertijd een bekende uitgever van comics). Zijn werk verscheen in de jaren 30 en 40 bij Fox Comics, Quality Comics en Fiction House. Maar Blum werd vooral bekend door zijn werk aan de Classics Illustrated, waarvan hij maar liefst 25 deeltjes tekende. Ook tekende Blum het eerste deeltje voor de afgeleide reeks Classics Illustrated Junior, namelijk Snow White and the Seven Dwarfs.

Ook in de Nederlandse editie is extra informatie opgenomen. Op geel gekleurde pagina's wordt aan de lezer extra informatie verschaft. Zo ook in dit deeltje. Er is een pagina gewijd aan de schrijver Lewis Carroll. Daarnaast is zijn er twee pagina's die gaan over Aesopus (een Griekse dichter van fabels). Eén van zijn fabels (de vos en de druiven) is afgebeeld.

2 De reis naar de maan

Illustrated Classic 2 - De reis naar de maan

Na de Amerikaanse burgeroorlog, toen de kanonnen reeds lang gezwegen hadden, verloor het publiek zijn belangstelling voor artillerie. De vuurwapen club uit Baltimore, gespecialiseerd in wapens van alle soorten en maten (vooral kanonnen), wordt bijeengeroepen door de voorzitter, Impey Barbicane. Tijdens zijn toespraak lanceert Barbicane het idee om een kanon te bouwen waarmee een projectiel naar de maan kan worden geschoten. Volgens zijn berekeningen kan de maan worden beschoten met een 300 meter lang kanon, dat 200.00 kilo explosieven moet bevatten. Zo kan een aluminiumprojectiel worden gelanceerd. Kort daarna zat in de plaats Richmond een oude vijand van Barbicane, kapitein Nicholl, met de redacteur van een krant te praten. Nicholl bedreigt Barbicane uit De reis naar de maan Volgens Nicholl was Barbicane een dwaas. Niemand kan een kanon maken dat tot aan de maan kan schieten. De vijandschap tussen Nicholl en Barbicane dateerde vanuit de oorlog. Nicholl wilde platen maken die niet door kogels kon worden vernietigd, maar Barbicane deed zijn berekningen iedere keer teniet. Hij gaat een aantal weddenschappen met Barbicane aan over een aantal punten die het volgens hem onmogelijk maken het project te voltooien. het eerste deel van de weddenschap wint Barbicane. Hij krijgt genoeg geld om zijn project te starten. Barbicane kiest Stone's Hill uit als lanceerlocatie. Hier begint de vuurwapen club met de bouw van een kolossaal kanon. Na maanden werk is het kanon voltooid. Ook dit deel van de weddenschap wordt door Nicholl verloren. Een paar weken later ontving Barbicane een telegram. Als Barbicane de kanonskogel vervangt door een projectiel met een kegelpunt, gaat de Fransman Michel Ardan mee op de reis naar de maan. Hoewel een aantal leden van de club denkt dat de Fransman gek is, ontvangt Barbicane hem. Dan blijkt dat Ardan er goed over heeft nagedacht. Hij wil dan ook dat er ruimte voor passagiers in het projectiel komt. Plotseling stapte kapitein Nicholl binnen. Op de meeste kritische vragen van Nicholl heeft Ardan een antwoord. Maar op één vraag heeft hij geen antwoord. Namelijk hoe hij weer terugkomt. Ardan gaat ervan uit dat hij niet terugkomt. Hierop werd Nicholl woedend en trok een pistool dat hij op Barbicane richtte. Hierop daagt Barbicane Nicholl uit tot een duel, maar ingrijpen van Ardan voorkomt dit. Bovendien haalt hij zowel Barbicane als Nicholl over met hem mee te gaan. Na een aantal succesvolle proeven is het zover. Het projectiel wordt gereedgemaakt en de drie mannen gaan aan boord. Na succesvol te zijn afgevuurd, vliegt het projectiel recht op de maan af. Voor het eerst was de mens op weg naar de maan. De drie mannen ondervinden gewichtsloosheid. Maar er is ook tegenslag. Omdat een meteoor op hen afkomt, moeten ze van koers wijzigen. Hierdoor zullen ze niet op de maan landen. Ze bereiken wel een baan om de maan en draaien rondjes om het hemellichaam heen. Dan heeft Ardan een idee. De raketten die ze hadden meegenomen om te landen op de maan kunnen hun koers wijzigen. Het lukt en de drie bereiken de arde. Het projectiel komt terecht in de zee en zinkt. Met behulp van de overige leden van de vuurwapen club wordt duikklok gebouwd en samen met de marine wordt de zeebodem afgezocht. Vijf dagen later zien ze een boei met hierop een Amerikaanse vlag. De drie mannen zijn gered.

Classics Illustrated no 105 - From the earth to the moon US In 'De reis naar de maan' naar een verhaal van Jules Verne worden eigenlijk twee boeken van de Fransman beschreven. Oorspronkelijk waren het namelijk twee boeken. 'Van de aarde naar de maan' (De la Terre è la Lune) werd voor het eerst gepubliceerd in 1865. In 1870 kreeg het boek een vervolg getiteld 'De reis om de maan'. Beide boeken zijn later samengevoegd tot 'De reis naar de maan'.
De schrijver van beide boeken was Jules Verne. Deze Franse schrijver werd op 08 februari 1828 geboren in Nantes. In 1847 ging hij naar Parijs om rechten te gaan studeren. Traditioneel waren de Vernes eigenlijk altijd juristen. Maar niet Jules. Hij is de geschiedenis ingegaan als schrijver. Zijn doorbraak kwam in 1863 met het boek 'Vijf weken in een luchtballon' (Cinq semaines en ballon). Vanaf dat moment schudde hij het ene na het andere verhaal uit zijn mouw. Zijn naam zal dan ook veel vaker opduiken in de Illustrated Classics reeks. Jules Verne overleed te Amiens op 77-jarige leeftijd, zijn graf is te vinden in Amiens.

In de Classics Illustrated reeks is From the earth to the moon deeltje 105. Het deeltje werd in 1953 op de markt gebracht. Ook nu is de tekenaar Alex Anthony Blum (1889-1969). Voor details zie het voorgaande deel 'Alice in Wonderland'. Naast de inhoud is ditmaal ook de kaft van zijn hand.
In de Nederlandse editie is de volgende extra informatie te vinden. Een korte biografie van Jules Verne. Gevolgd door een pagina waarin met tekeningen het verschil wordt uitgelegd tussen twee soorten kamelen. Namelijk de Arabische kameel en de Bactrische. Tot slot is er een pagina gewijd aan de vader van de meetkunde, Euclides.

3 Kit Carson

Illustrated Classics 3 - Kit Carson

Kit Carson werd met kerstmis 1809 in een blokhut in Kentucky geboren. Toen hij twee jaar was verhuisde het gezin naar de wildernis in Missouri. Zijn vader noemde hem altijd "kit", maar de rest noemde hem "puk". Dit kwam doordat Kit Carson niet heel erg groot was. In Missouri leerde hij jagen en schieten. Toen Kit 9 jaar was stierf zijn vader en moest hij helpen op de boerderij. Daarna kreeg hij verschillende baantjes, maar op zijn 16de hield hij het niet meer uit. Kit ging met een karavaan mee naar het westen. Hier leerde hij het cowboy vak. de karavaan drong steeds dieper de prairies in. Toen zagen de mannen een kudde buffels en begon de jacht. ook nu deed Kit Carson van zich spreken. Eenmaal aangekomen in het westen kon hij echter geen werk vinden en keerde weer terug naar het oosten. In de herfst van 1829 braken er gevechten uit met de Apaches. Ook Kit Carson vocht mee. Hij weerde zich dapper en zijn naam werd al enigzins bekend. Van de Cheyennes kreeg Kit de naam Vin'hiu-nis, wat 'klein opperhoofd' betekent. Deze bijnaam hield hij heel zijn leven. Onder leiding van Ewing Young besloten een grope mannen de lente in Salt Creek door te brengen en daar op bevers te lagen. Kit was één van hen. In die periode leerde Carson veel. Na deze tocht was Kit Carson een volleerd woudloper. Samen met Jim Bridger bracht hij vele maanden door in de wouden. Kit's naam was bij de trappers en de indianen bekend. Zijn moed en vindingrijkheid werden door vriend en vijand gerespecteerd.
Kit Carson in Illustrated Classics Zijn vindingrijkheid kwam hem ook van pas bij, wat hijzelf, zijn lastigste avontuur noemde. Tijdens de jacht moest hij vluchten voor een beer. Hij klom in een boom maar deze was niet hoog genoeg. Door de beer in zijn neus te steken overleefde hij het avontuur. Toen het eenmaal lente was kwamen alle trappers bijeen. Het oog van Kit viel op een indianenmeisje genaamd Waa-na-nibe. Alleen werd zij lastig gevallen door een andere jager genaamd Shunan. Kit daagde de andere man uit en won het duel. Hij trouwde kort daarna met Waa-na-nibe. Maar de hoogtijdagen van de trappers waren voorbij. Kit besefte dat hij iets anders moest gaan doen om aan de kost te komen. Hij werd jager voor het leger. In deze periode leerde hij een jongen kennen die later ook beroemd zou worden. William Cody, de latere Buffalo Bill. Kort daarna stierf de vrouw van Kit in het kraambed. Kit bracht de baby, een meisje, naar een klooster in St. Louis. Zijn volgende baan was die van gids. Hij bracht een expeditie naar de westkust van Amerika. Daarna keerde hij terug naar Taos en ontmoette zijn tweede vrouw, de Spaanse Maria Josefa Jaramillo. Maar al gauw ging Kit Carson weer op pad voor het leger als scout. Met deze expeditie haalde hij zelfs de kranten in New York. Daarna nam Carson deel aan de vrijheidsstrijd van Texas. Dit bracht hem uiteindelijk zelfs naar de hoofdstad Washington. Maar hier hield hij het niet lang uit. Hij keerde terug naar het westen. Maar de komst van de kolonisten had de wildernis al veranderd. In mei 1868, pas 59 jaar oud, kwam Kit Carson te overlijden.

In dit deel van Illustrated Classics is nog aanvullende informatie opgenomen over de reus van Cardiff. Een klassieke grap uit de jaren zo rond 1869. Wat niet te vinden is in het deeltje is de naam van de schrijver waarop Illustrated Classics deel 3 is gebaseerd. Maar zeer waarschijnlijk was dit Edward S. Ellis
. Classics Illustrated no 112 - Kit Carson US Classics Illustrated no 112 - Kit Carson US versie 2 The life of Kit Carson Edward Sylvester Ellis (1840-1916) was een Amerikaanse schrijver. Hij werd geboren in Ohio. Eigenlijk was hij leraar, hoofd van een school en journalist. Maar hij schreef dus ook boeken. Nu was het niet bepaald literatuur wat hij maakte. Hij schreef honderden pulpromans. Internationaal was hij het meest bekend door zijn Deerhunter boekjes.
Deze waren in de jaren 50 nog steeds populair. Pas op latere leeftijd ging hij zich toeleggen op meer serieuze boeken. Maar één van zijn boeken was dus The Life of Kit Carson.

Zoals hierboven is te zien was er in de Classics Illustrated serie een herdruk verschenen van het Kit Carson boekje. De herdruk heeft een andere kaft meegekregen dan het origineel. The adventures of Kit Carson was deeltje 112 in de Amerikaanse serie. Het verscheen in 1953 op de Amerikaanse markt.
Ditmaal was de tekenaar Rudy Palais. In 1912 geboren als Rudolph Palais, begon hij op het einde van de jaren 30 te werken aan comics. Samen met zijn broer Walter werkte hij voor diverse uitgevers in New York. Zo maakte hij een tijdje voor DC Comics de strip Catman. Maar de langste periode werkte hij voor Gilbertons Classics Illustrated. Hij tekende vele titels vaak naar boeken van James Fenimore Cooper, Robert Louis Stevenson, Charles Nordhoff en James Norman Hall. En dus ook Kit Carson. In 1969 ging hij met pensioen. Hij overleed juli 2004.

4 Hamlet

Illustrated Classics 4 - Hamlet

Het klassieke verhaal over de Deense prins Hamlet was het vierde deel dat verscheen. Zoals te zien is, is het exemplaar dat ik heb niet geheel ongeschonden door de tijd gekomen. Gelukkig is het wel compleet.

Hamlet werd door de plotselinge dood van zijn vader, de koning van Denemarken, uit Duitsland terug naar huis geroepen. Wanneer hij terigkomt in het koninklijk paleis te Elseneur, ontdekt hij tot zijn verdriet dat zijn moeder reeds enkele weken na de dood van haar man hertrouwd is met Claudius, een broer van de overleden koning. Door dit huwelijk heeft Claudius zich meester gemaakt van de troon. Een troon die aan Hamlet toekomt. De Deense prins is bitter gestemd jegens zijn moeder omdat ze zo snel is hertrouwd. Horatio en Marcellus nemen deel aan de aflossing van de wacht om middernacht. Samen met Bernardo zien zij een geest die lijkt op de overleden koning. De drie besluiten Hamlet te gaan vertellen wat zij hebben gezien. Deze zit in het paleis en koestert zijn sombere gedachten. Toch heeft hij ook gevoelens voor de mooie Ophelia. Haar broer Laertes en haar vader Polonius waarschuwen haar echter tegen de liefde die Hamlet voor haar heeft. Wanneer de drie schildwachten Hamlet vertellen wat zij hebben gezien, besluit de prins de volgende nacht zelf te gaan kijken. Die nacht ontmoet hij de geest van zijn vader. Deze vertelt hem dat hij is vermoord door zijn broer Claudius. Een vreemd soor verbijstering (deels echt, deels gespeeld), maakt zich van Hamlet meester. Ophelia vertelt haar vader van het vreemde gedrag van de prins. Koning Claudius en koningin Geertruida willen weten waarom Hamlet zich zo vreemd gedraagt en bevelen twee van Hamlet's vrienden, Rosencrantz en Guildestern, op hem te letten. Hamlet organiseert een toneelstuk zo dat hierin de moord op zijn vader wordt nagespeeld. Claudius schrikt van hetgeen hij ziet. het stuk wordt afgebroken en iedereen gaat weg. Hamlet De moeder van Hamlet ontbiedt hem in haar slaapkamer. Wanneer zijn moeder schrikt van zijn agressieve gedrag, roept Polonius om hulp. Niet wetende wie het is steekt Hamlet Polonius neer. Dan verschijnt de geest van zijn vader plotseling, maar alleen Hamlet kan het zien. De geest wil dat de prins zijn moeder met rust laat. Hamlet ontdoet zich van het lijk van Polonius. De koningin vertelt Claudius wat er is gebeurd. Hij vreest dat hij het volgende slachtoffer van Hamlet zal worden. Daarom beveelt hij dat nog diezelfde avond een boot Hamlet, Rosencrantz en Guildestern met een verzegelde brief naar Engeland moet brengen. Althans dat vertelt Claudius zijn vrouw. Maar in de brief verzoekt hij de Engelsen om Hamlet te doden. Inmiddels is er echter al een nieuw slachtoffer. Door de dood van haar vader en het vreemde gedrag van Hamlet, wordt Ophelia krankzinnig. Haar broer Laertes bestromt het kasteel aan het hoofd van een oproerige bende. Wanneer hij bij Claudius komt eist hij te weten waar zijn vader is. Hij wil wraak voor de dood van zijn vader. Claudius ontkent dat hij schuldig is zonder te zeggen dat Hamlet de dader is. het lukt Claudius om Laertes tot bedaren te brengen. Hamlet is ondertussen naar Engeland vertrokken. Maar dan krijgt Horatio een brief waarin in staat dat zeerovers hem gevangen houden. De twee mannen die de brief zijn komen brengen moeten tot de koning worden toegelaten. Claudius denkt ondertussen nog steeds dat Hamlet al door de Engelsen gedood is. Maar dan krijgt Claudius de brief. Bang geworden omdat hamlet nog leeft beraamd de koning een nieuw plan. Doordat Hamlet veel met een Fransman (Lamoud) schermt had de Deense prins gehoord dat Laertes de beste schermer is. Iets waar Hamlet jaloers op is. Wanneer Laertes het regelt dat zij duelleren, zorgt de koning ervoor dat het zwaard van Hamlet stomp is en dat van Laertes scherp. De nietsvermoedende Hamlet kan dan makkelijk worden gedood. Maar dat is niet alles, ook zal de koning ervoor zorgen dat hamlet vergiftigde wijn zal drinken. Plotseling stormt de koningin binnen. Ophelia is verdronken. Onwetend van de dood van Ophelia lopen Hamlet en Horatio over het kerkhof. Het kerkhof waar een graf wordt gegraven. Tijdens het graven komt de schedel van de oude hofnar Yorick naar boven. Een hofnar waar Hamlet herinneringen aan heeft. Op dat moment nadert de rouwstoet. Hamlet en Horatio verschuilen zich in de bosjes. Wanneer Hamlet ziet dat de dode Ophelia is, komt hij tevoorschijn. Laertes en Hamlet krijgen direct ruzie en er wordt een duel afgesproken. Die avond vertelt Hamlet aan Horatio dat hij de brief die naar Engeland moest gaan had onderschept en gelezen. Hij vertelt hoe hij een tweede brief schreef waarin stond dat Rosencrantz en Guildestern gedood moesten worden. En zo brachten de twee hun eigen doodvonnis over. Claudius laat ondertussen bericht uitgaan dat het duel vreedzaam moet zijn, zogenaamd om de vriendschap tussen de twee edelen te herstellen. Zo loopt Hamlet in de val. Alleen drinkt de koningin tijdens het duel de vergiftigde wijn. Hamlet en Laertes duelleren en Hamlet bemerkt de valstrik. Hij ziet kans om Laertes een dodelijke wond toe te brengen, maar is zelf ook gewond. dan glijdt de vergiftigde koningin uit haar stoel. De stervende Laertes vertelt dan de waarheid en Hamlet dood Claudius, waarna hij zelf ook sterft. Aldus zijn alle vier dood.

Het is een wat lange samenvatting geworden, maar dat heb je al snel wanneer je de inhoud van een boek van Shakespaere weergeeft. Zeker wanneer het een klassiek stuk als Hamlet betreft. Shakespaere schreef het stuk tussen 1600 en 1602. De tragedie is onder meer bekend vanwege de monoloog "To be or not to be", die wordt uitgesproken door Hamlet. William Shakespaere De eerste opvoering van Hamlet vond waarschijnlijk plaats in juli 1602. De eerste druk verscheen in 1603 en later in een uitgebreide versie in 1604. Tegenwoordig is Hamlet één van de grote klassieke werken van de wereldliteratuur.

William Shakespeare werd geboren in Stratford-upon-Avon, vermoedelijk op 23 april 1564. Shakespeare wordt door velen beschouwd als de grootste schrijver die Engeland ooit heeft voortgebracht. Niet alleen zijn de literaire werken die hij schreef van blijvende waarde gebleken, maar ook vanwege zijn invloed op de ontwikkeling van de Engelse taal. Shakespeare schreef 38 tragedies, historische stukken en komedies. Daarnaast schreef hij 154 sonnetten en een aantal langere gedichten. Veel van zijn werken genieten nog steeds wereldfaam, denk maar aan Romeo en Julia, Macbeth, King Lear, Julius Caesar, The Merchant of Venice, Henry V, A Midsummer Night's Dream en The Tempest. Een aantal van deze werken zitten ook in de serie Illustrated Classics. Uit verschillende documenten uit die tijd blijkt dat Shakespeare een rijk man werd in de jaren dat hij in Londen woonde en werkte. Hij stopte met werken in 1613 en hij overleed op 23 april 1616. Hij ligt begraven in de Holy Trinity Church in Stratford-upon-Avon, waar jaarlijks miljoenen bezoekers het gedicht op zijn grafsteen lezen. (bron:nl.wikipedia.org/wiki/William_Shakespeare)

Classics Illustrated no 99 - Hamlet US Classics Illustrated no 99 - Hamlet US herdruk In de Nederlandse versie is achterin natuurlijk weer extra informatie te vinden. In de eerste plaats is er een overzicht van het leven van William Shakespeare. Dan volgt er een stuk over de mythische eenhoorn ('een dier dat nooit heeft bestaan'). Daarna een stuk over Damon en Pythias. Tot slot is er een verwijzing naar het volgende deeltje getiteld Daniel Boone.
In Amerika verscheen Hamlet als nummer 99 in de serie Classics Illustrated. Het werd door Gilberton in 1952 uitgebracht. Aan de linkerkant is de uitgave zoals deze verscheen in 1952. rechts is een herdruk opgenomen. Bij deze herdruk is de kaft veranderd van de scène waar Hamlet de geest van zijn vader ziet, naar Hamlet en Ophelia. Rest nog te vermelden wie de tekenaar was, Alex Anthony Blum.

5 Daniel Boone

Illustrated Classics 5 - Daniel Boone

Het levensverhaal van Daniel Boone vormt het onderwerp van het vijfde deel uit de Illustrated Classics serie. De grootvader van Daniel Boone was een quaker die in 1717 uit Engeland naar Pennsylvania was gekomen. De Boones bouwde er een bestaan op. Daniel Boone werd op 02 november 1734 geboren in Oley Township bij Reading, Pennsylvania. Al op jonge leeftijd bleek Daniel een uitstekend jager te zijn. In 1752 vertrok het gezin Boone naar North Carolina. Hier leerde Daniel dat je voorzichtig moest omgaan met de indiaanse stammen. Tijdens de Franse en Indiaanse oorlog reed hij tabak voor de Amerikanen, die toen deel uitmaakten van het Britse leger van generaal Braddock. Maar het leger van Braddock viel in een hinderlaag en Daniel kon nog maar net het vege lijf redden. Hij keerde terug naar de Yadkin vallei. Op 14 augustus 1756 trouwde Daniel Boone met Rebecca Bryan, ze kregen een zoon James. Op een zeker moment maakte Daniel kennis met de marskramer John Finley. Dit bleek een keerpunt in zijn leven. Op 01 mei 1769 vertrok Boone samen met een groep mannen naar Kentucky om daar te gaan jagen. Ondanks problemen met de indianen en het verdwijnen van één van de leden van de groep zette Daniel Boone door. En in 1771 keerde hij weer huiswaarts. Omdat de mensen enthousiast waren geworden door de verhalen van Daniel, leidde hij in 1773 een groep kolonisten (waaronder zijn eigen gezin) naar Kentucky. Hier stichtte hij Boonesburg. Daniel Boone in Illustrated Classics In het voorjaar van 1776 werden drie vrouwen uit Boonesburg ontvoerd door een groep indianen. De dochter van Daniel Boone, Jemima, was één van hen. Daniel leidde de groep die de vrouwen uit het indiaanse kamp bevrijdde. Maar de problemen hielden aan. In april 1777 vielen de indianen Boonesburg aan. Met een uiterste inspanning wisten de kolonisten de aanval af te slaan. In het jaar daarna was Daniel met groepje op jacht. Zij vielen in handen van de Shawnee indianen. Het opperhoofd, Zwartvis, was trots op zijn gevangene, want Daniel Boone was inmiddels een bekende trapper geworden. Zwartvis adopteerde Daniel als zoon en noemde hem "Sheltowee" (Grote Schildpad) en stond hem veel vrijheden toe. Dit verbaasde de andere gevangen kolonisten. Met een excuus kon Daniel tenslotte het kamp verlaten. Toen de Shawnee hem volgden leidde dit tot een gevecht. Dit werd gewonnen door de bewoners van Boonesburg. Maar nu werd Daniel van verraad aan de Shawnee verdacht. Nadat Daniel zijn verhaal had gedaan werd er gestemd. Men vond Daniel onschuldig aan verraad. Hoewel de Shawnee vervolgens in een veldtocht werden verslagen, bleven indiaanse stammen voor moeilijkheden zorgen voor de kolonisten. Ondertussen begon het nieuwe Amerika te veranderen. Onafhankelijk van Engeland begonnen zich overal Amerikanen te vestigen. En hiermee kwamen ook allerlei wetten die hun intrede deden. Daar kwam Daniel Boone in 1795 achter toen hij land moest verlaten, omdat hij dit nooit had laten registreren als zijn eigendom. Daniel Boone trok nu met zijn gezin naar een ander gebied, Missouri. Op 18 maart 1813 stierf zijn vrouw Rebecca. Daniel Boone bracht zijn laatste jaren door bij zijn kinderen en kleinkinderen. Op 26 september 1820 overleed hij en werd hij begraven naast zijn vrouw Rebecca. In 1845 werden beiden naar Kentucky overgebracht waar zij met militaire eer werden herbegraven.

John Bakeless Het levensverhaal van Daniel Boone is gebaseerd op boeken van John Bakeless. John Edwin Bakeless werd geboren op 30 december 1894 in Carlisle, Pennsylvania. Hij studeerde filisofie. IN 1936 stuurde hij af aan de universiteit van Harvard. Maar in 1911 begon hij al met schrijven. Zijn eerste schreden zette hij als journalist voor een lokale krant, The Bloomsburg Morning Press. Op 16 juni 1920 trouwde hij met Katherine Little, een schrijfster en musicus. Potret van Daniel Boone door Chester Harding Bakeless schreef een aantal boeken op het gebied van oorlog en spionage, thrillerachtige boeken. Maar hij schreef ook veel biografieën over de ontdekkingsreizigers van het Amerikaanse continent zoals Lewis and Clark, Partners in Discovery en Daniel Boone. De auteur overleed op 08 augustus 1978 in New Haven, Connecticut.
Het verhaal in de Illustrated Classic komt redelijk overeen met het leven van de echte Daniel Boone. Tijdens zijn leven was hij al een bekendheid. Classics Illustrated no 96 - Daniel Boone Dit kwam voornamelijk door de publicatie van een boek over zijn belevenissen dat in 1859 werd uitgegeven onder de titel 'Life & Times of Col. Daniel Boone'. Het boekje werd geschreven door Cecil B. Hartley.
Van Daniel Boone zelf bestaan uiteraard geen foto's, maar in 1820 werd hij geportretteerd door de schilder Chester Harding. Het is de enige afbeelding van Daniel Boone die tijdens zijn leven werd gemaakt (zie de afbeelding links).
In de Nederlandstalige versie is verder een kort overzicht te vinden van het leven van John Barkeless. Als extra is er het verhaal 'Hoeveel land heeft een mens nodig?' opgenomen. Het is een verhaal met als thema hebzucht en pochen.

In Amerika werd het verhaal Daniel Boone uitgegeven als nummer 96 van de Classics Illustrated. Het boekje werd in 1952 uitgebracht. Ook hierin waren extra's opgenomen. Natuurlijk de korte biografie van John Bakeless. Maar anders dan de Nederlandse versie, is in de Amerikaanse editie een verhaal opgenomen over de honkballer Groover Cleveland "Old Pete" Alexander en een stuk over Abraham Lincoln. Het tekenwerk van het deel dat het levensverhaal van Daniel Boone vertelt is wederom van Alex Anthony Blum.

6 Mars valt aan

Illustrated Classics 6 - Mars valt aan

Tegen het einde van de 19de eeuw publiceerden enige Engelse kranten het bericht dat een gloeiende gaswolk richting de Aarde bewoog. De gaswolk scheen van Mars te komen. Niemand schonk er enige aandacht aan. Ook de verteller niet, zelfs niet nadat hij de wolk door een telescoop had gezien bij zijn vriend Ogilvy. Korte tijd later landt er een meteoor vlakbij Londen. Ogilvy ging op pad en kwam er achter dat het geen meteoor was, maar een cilinder die van binnenuit werd opengemaakt. De verteller woont ook vlakbij en is snel ter plaatse. De cilinder opent en de Martianen komen eruit. Het zijn logge wezens met tentakels. Geschrokken vlucht de verteller en kijkt van een afstandje toe hoe een groep mensen de Martianen benaderen. Met een gebouwde machine openen de Martianen het vuur op de mensen en doden een aantal van hen, waaronder Ogilvy. De verteller weet te vluchten en probeert anderen te waarschuwen, maar deze lachen hem uit. Wanneer hij zijn huis bereikt vertelt hij aan zijn vrouw wat er is gebeurd. Ondertussen is het leger gearriveerd en de verteller krijgt weer zelfvertrouwen. Maar die verdwijnt na de eerste aanval van de wezens van Mars. Hij brengt zijn vrouw naar Leatherhead waar ze bij familieleden kan blijven totdat de Martianen zijn uitgeschakeld. Een mars machine uit Illustrated Classics De wagen en paard waarmee de verteller en zijn vrouw waren gevlucht, was geleend en dus moest de verteller deze terugbrengen. Ondertussen waren er meer cilinders geland. De Martianen opende de aanval. Tijdens zijn rit terug komt de verteller oog in oog te staan met een machine van de Martianen. Grote driepotige machines, voorzien van een laserstraal. Maar het lukt hem om te ontkomen. Tijdens zijn omzwervingen ontmoet de verteller een soldaat. De militair vertelt hoe de Martianen het leger hebben weggevaagd. Ze waren kansloos. En nu zijn meerdere machines onderweg naar Londen, waar grote paniek uitbrak. De broer van de verteller kon de Engelse hoofdstad verlaten en via een schip Frankrijk bereiken. Zijn broer zag hoe een machine van Mars een Engelse oorlogsbodem tot zinken bracht. Hierna leeft de verteller als een opgejaagd dier. Steeds angstig om door de Martianen gegrepen en gedood te worden. Zoals een dier zich moet voelen wanneer de mens voorbij komt. Hij beleeft nog een angstig avontuur wanneer een cilinder op het huis valt waar hij samen met een andere man tijdelijk onderdak had gevonden. De man wordt gedood en door groot geluk ontkomt de verteller aan eenzelfde lot. Hoewel de Martianen oppermachtig lijken, zijn zij ten dode opgeschreven. Waar de aanvallers niet aan gedacht hebben waren de aardse ziektekiemen. De mens is hier tegen bestand, maar de Martianen niet. En zo worden ze verslagen door de kleinste wezens op aarde. Op het einde vind de verteller zijn vrouw terug.

Classics Illustrated no 124 - The war of the worlds Deel 6 van de serie is gebaseerd op het boek 'The war of the worlds'. Het originele boek werd geschreven door H.G. Wells. Herbert George Wells werd geboren op 21 september 1866 in Engeland. Hij is vooral bekend gebleven als de schrijver van sciencefiction verhalen. Wells schreef zijn eerste boek in 1888 en zou één van de populairste Engelse schrijvers worden. Hij overleed op 13 augustus 1946. Over zijn boek 'The war of the worlds' is nog wel het nodige te doen geweest. Niet toen het voor het eerst werd uitgegeven, maar jaren later. In 1938 werd er een hoorspel van gemaakt door Orson Welles (een Amerikaans acteur, film- en toneelregisseur). Veel mensen namen het hoorspel voor waar aan en sloegen op de vlucht.
Een andere bekende versie is die van Jeff Wayne. In 1978 maakte hij een dubbelalbum over het boek, waarbij muziek werd gecombineerd met de vertelling. De verteller in dit geval was overigens Richard Burton. En in 2005 baseerde Steven Spielberg zijn film 'The war of the worlds' met Tom Cruise op het boek van Wells.

In Amerika verscheen The war of the worlds in 1955 als onderdeel van de Classics Illustrated. In dit geval nummer 124. De tekenaar van dit deeltje was Lou Cameron. Deze Amerikaanse tekenaar en schrijver werd geboren in 1924 in San Francisco. Tijdens de tweede wereldoorlog diende hij bij de 'Hell On Wheels' Divisie van het Amerikaanse leger. Hij begon als tekenaar, onder meer voor Classics Illustrated, maar legde zich later toe op het schrijven van scripts. Zo maakte hij samen met Louis Lamour de CBS serie 'How the west was won'. Lou Cameron leeft nog steeds en woont in Manhattan, New York.

7 Ik vang dieren

Illustrated Classics 7 - Ik vang dieren

Het zevende deel uit de Illustrated Classics serie is een wat vreemde eend in de bijt. Zeker voor Europeanen. Als ik nooit dit boekje had gelezen zou ik nooit van het bestaan van Frank Buck hebben geweten. Maar blijkbaar waren zijn boeken in Amerika wel bekend genoeg om dit deel op te nemen in de reeks.
Het betreft hier ook niet een doorlopend verhaal, maar een aantal kleine verhalen die bij elkaar zijn gebracht. Dit is ook het geval met het boek waarop dit deel is gebaseerd (namelijk 'Bring 'em back alive'). Classics Illustrated no 104 - Bring 'em back alive In dit deel vertelt Frank Buck over zijn belevenissen als vanger van dieren op bestelling. Vaak was een opdrachtgever een dierentuin, maar dit was niet een voorwaarde. Wat wel een voorwaarde was, was dat de dieren ongeschonden hun bestellers bereikten. In zijn verhaal vertelt hij bijvoorbeeld over de problemen die hij had met een tapir of welke problemen hij moet overwinnen om aan twee neushoorns te komen. In het verhaal 'Menseneter' verhaalt hij niet alleen over de vangst van een tijger, maar ook van de problemen om het dier ongeschonden in een verschepingskrat te krijgen. Hoeveel van de sterke staaltjes echt waar zijn, blijft natuurlijk gissen.

Frank Buck (1884-1950) was een jager en "verzamelaar van wilde dieren", alsmede een film acteur, regisseur, schrijver en producent. Hij is waarschijnlijk het meest bekend vanwege zijn boek 'Bring 'Em Back Alive' en zijn jaren 30 en '40 jungle avontuur films. Het boek 'Bring 'em back alive' schreef hij overigens samen met Edward Anthony.
In het Illustrated Classics boekje is dan ook een pagina aan zijn leven gewijd. Verder is er wat informatie opgenomen over olifanten en leeuwen. In Amerika verscheen 'Bring 'em back alive' als deel 104 uit de Classics Illustrated serie in 1954. Het tekenwerk van dit deeltje en de kaft zijn van de hand van Henry C. Kiefer.

8 Willem Tell

Illustrated Classics 8 - Willem Tell

Op een dag in het jaar 1307 wordt de rust bij het Zwitserse Vierwoudstedenmeer verstoord door naderend onweer. Ruodi, de visser, brengt zijn boot aan land. Samen met anderen kijkt hij naar het naderende onweer wanneer plotseling Baumgarten komt aanrennen. Hij wordt achtervolgt door soldaten van de Oostenrijkse landheer. Hij heeft een Oostenrijkse edelman gedood die zich aan zijn vrouw wilde vergrijpen. Ruodi weigert om hem met zijn boot over te zetten. Maar dan verschijnt Willem tell. Wat de visser niet aandurft, durft Tell wel. Hij brengt Baumgarten naar de andere zijde van het meer en in veiligheid. Maar de Zwitsers hebben nog veel meer onderdrukking te verduren. Mannen moeten vluchten, gezinnen zijn niet veilig. De Oostenrijkse landvoogd Gessler had een staak op het dorpsplein had laten zetten met hierop een hoed die door iedere man gegroet moest worden. Willem Tell door Maurice Del Bourgo Wanneer Willem Tell dit verzuimd, dwingt de landvoogd hem om een appel van het hoofd van zijn zoon te schieten met zijn kruisboog. Tell slaagt hier wonderwel in. Wanneer de landvoogd vraagt waar de tweede pijl voor was, antwoord Tell dat deze voor de landvoogd was geweest indien hij had gemist. Hierop laat de landvoogd Tell gevangen nemen en wegvoeren. Maar Tell ontsnapt. Ondertussen zijn de Zwitsers onder leiding van hun heer Rudenz in opstand gekomen. Willem Tell doodt de landvoogd met een pijl van zijn kruisboog. En de mannen onder leiding van Rudenz slagen er in om de bezetter te verdrijven. De Zwitsers hebben hun vrijheid heroverd.

Over Willem Tell gaat het verhaal dat hij aan het begin van de 14e eeuw hebben geleefd zou hebben in Zwitserland. Kern van de legende over Willem Tell wordt natuurlijk gevormd door de appel die hij met een pijl splijt, terwijl dit stuk fruit op het hoofd van zijn zoon ligt. Dit is een wereldberoemd punt. In Zwitserland kom je dan ook overal afbeeldingen tegen van de kruisboogschutter. In 1315 zou hij hebben meegevochten in de Slag bij Morgarten en in 1354 zou hij zijn verdronken in de wilde Schächenbach (Schächen-beek) toen hij een kind probeerde te redden.
Er is echter geen enkel bewijs dat Willem Tell daadwerkelijk heeft bestaan. Hij is vooral bekend door het gelijknamige toneelstuk van Friedrich Schiller en de opera van Rossini.

Classics Illustrated no 101 - Willem Tell
Friedrich Schiller (1759-1805) was een Duits toneelschrijver, filosoof en dichter. Hoewel Willem Tell zijn bekenste werk is, schreef Schiller ook hHistorische en theoretische geschriften, maar ook andere werken zoals Maria Stuart en Wallenstein.

In Amerika verscheen Willem Tell als deel 101 in de serie in 1952. Het tekenwerk is van Maurice Del Bourgo. Deze tekenaar heeft wel meer delen van de Classics Illustrated serie getekend zoals Buffalo Bill. Maurice Del Bourgo heeft gewerkt in de Amerikaanse stripboeken in de jaren 40 en 50. Hij werkte voor vele bedrijven, zoals Avon, Ace Tijdschriften, Beter Publicaties, Orbit Publicaties en Marvel. Over de tekenaar zelf heb ik verder geen bijzonderheden kunnen vinden.
In de Nederlandse uitgave is nog informatie te vinden over Friedrich Schiller en een kort verhaal over Jean La Fitte. Deze komt in een later deel opnieuw aan bod.

9 De muiterij op de Bounty

Illustrated Classics 9 - De muiterij op de Bounty

Dit is het verhaal van de reis van het bewapens transportschip Bounty, zoals dit werd verteld door één van haar adelborsten, Roger Byam. Zijn vader was in de lente van 1787 gestorven. Na een bezoek van een bekende van zijn vader, kapitein Bligh, stelt deze voor dat Byam meegaat op een reis naar de Stille Zuidzee. Byam heeft een talenknobbel en dat kan goed van pas komen. In oktober van dat jaar nam hij afscheid van zijn moeder en reisde via Londen naar Spithead waar het schip H.M. Bounty voor anker lag. Eenmaal aan boord werd hij door kapitein Bligh voorgesteld aan de overige officieren. Onder hen stuurman Fletcher Christian, een jonge edelman. Wanneer Byam samen met de kapitein een bezoek brengt aan een ander schip, ziet hij voor het eerst de gruwelijke effecten van de ijzeren discipline die heerst op de schepen. Uiteindelijk voer H.M. Bounty op 23 december 1787 weg uit de haven van Plymouth, onderweg naar Tahiti om daar broodvruchtplanten op te halen. Op 05 januari 1788 bereikte het schip de haven van Tenerife. In opdracht van kapitein Bligh moest de bemanning aan boord blijven, hetgeen slecht viel onder de mannen. De ontevredenheid onder de zeelieden groeide steeds meer. Op weg naar Kaap Hoorn ving John Mills een vette vis. Toen hij weigerde een stuk van zijn vis aan de kapitein af te staan werd de man zwaar gegeseld. De weg naar Kaap Hoorn werd een nachtmerrie. Kapitein Bligh gedroeg zich steeds tyranieker. Maar uiteindelijk bereikt de Bounty het eiland Tahiti. De zeevaarders gaan aan land en Byam kan gaan doen waarvoor hij gekomen was, namelijk een beter begrip krijgen van de taal op Tahiti. Voor Bligh is het een weerzien, aangezien hij al eens eerder op Tahiti was. Als adelborst diende hij onder de legendarische kapitein Cook. Byam nam zijn intrek bij één van de inwoners van Tahiti, Hitihiti. Na een paar weken kreeg hij bezoek van een aantal bemanningsleden, waaronder Christian. Het jonge nichtje van Hitihiti, Maimiti, werd verliefd op de jonge Engelsman. Een liefde die wederzijds werd. Maar het moment van afscheid naderde met rasse schreden. De muiterij op de Bounty neemt een aanvang Byam bracht een bezoek aan het schip en merkte dat de sfeer aan boord weer slechter begon te worden. Kapitein Bligh stond er op dat iedereen zijn geschenken zou inleveren. Maar Christian had van Mamiti een set parels gekregen. De jonge officier weigerde de parels af te staan. De verhouding tussen Bligh en Christian werd met de dag slechter, maar had nog niet het dieptepunt bereikt. De voedselrantsoenering temidden van alle overvloed deed de onteveredenheid van de bemanning alleen nog maar verder toenemen. Op een nacht deserteerden enkele mannen. Na enige tijd kwamen ze weer terug en ondergingen strenge straffen. Uiteindelijk begon de Bounty eind maart 1789 aan de thuisreis. Al snel stapelde de incidenten tussen Bligh en Christian zich op. Bij het minste of geringste kreeg de jonge edelman de schuld van de gezagvoerder. Op een warme nacht sprak Byam met Christian. De stuurman leek de wanhoop nabij. Die nacht werd Byam ruw gewekt en samen met andere officieren naar het dek gebracht door bemanningsleden die wapens droegen. Op het moment dat Byam op het dek kwam zag hij wat er aan de hand was. Er was muiterij op de Bounty! Christian bleek de muiterij aan te voeren. Kapitein Bligh werd, met een aantal anderen, in een sloep gezet. Byam had ook met Bligh mee willen gaan, maar kreeg hiertoe geen kans. Het was Bligh wel duidelijk dat Byam niet bij de muiters hoorde. Christian bracht het schip naar het eiland Tupuai, maar de inwoners waren de mannen net goed gezind. En dus werd er met sloepen naar Tahiti gezeild. Er volgde een blij weerzien met Maimiti voor Christian. De jaren 1790 en 1791 bracht Byam door op het eiland en hij trouwde met Tehani, een inlands meisje. Midden maart 1791 verscheen er een zeilschip bij het eiland. Byam ging aan boord maar werd gehouden voor één van de muiters. In de boeien geslagen werd hij weggevoerd met het schip Pandorra. Het zeeschip kwam uiteindelijk aan op Timor vanwaar Byam werd overgebracht naar Engeland. Op 19 juni 1792 kwam hij weer in Engeland aan. Alleen dankzij de getuigenis van een andere opvarende van de Bounty werd Byam vrijgesproken. Byam zette zijn carrière bij de marine voort. Nog eenmaal bezocht hij Tahiti, jaren later. Zijn vrouw was reeds lang overleden.

Het verhaal over de muiterij op de H.M. Bounty is gebaseerd op een ware gebeurtenis. De roman vertelt het verhaal door middel van een verteller onder de naam van Roger Byam. Dit personage is gebaseerd op het werkelijke bemanningslid Peter Heywood (1772-1831). Peter Heywood William Bligh De gezagvoerder van H.M. Bounty was ook daadwerkelijk William Bligh (1754-1817). Links is een afbeelding van Peter Heywood en rechts is William Bligh te vinden.
Fletcher Christian (1764-1793) was stuurman aan boord van de Bounty tijdens de noodlottige reis naar Tahiti voor broodvruchtbomen. Christian werd tot stuurman benoemd op aanbeveling van Bligh en tijdens de reis benoemde Bligh hem tot waarnemend gezaghebber. Van Christian zijn overigens geen afbeeldingen overgebleven. Tijdens de terugreis vanuit Tahiti brak op 28 april 1789 een muiterij uit, die geleid werd door Christian en ondersteund werd door achttien leden van de bemanning. Bligh werd met de overige leden van de bemanning in een sloep gezet.
Tot op de dag van vandaag is de reden voor de muiterij een onderwerp van discussie. Sommigen menen dat Bligh een wrede tiran was die misbruik maakte van de bemanning. Hierdoor zouden leden van de bemanning van mening zijn geweest dat ze geen andere keuze hadden dan het schip uit de handen Bligh te nemen. Anderen geloven dat de bemanning, onervaren en niet gewend aan de strenge eisen van de zee, en na te zijn blootgesteld aan de vrijheid op het eiland Tahiti en de zeer losse seksuele moraal die plaatselijk heerste, weigerden terug te keren naar het zware bestaan van een zeeman. Zij geloven dat de bemanning het schip nam van Bligh, zodat ze kon terugkeren naar een leven van comfort en plezier op Tahiti. Uit het logboek van de Bounty blijkt dat Bligh zeer spaarzaam zijn toevlucht nam tot lijfstraffen. Hij schold waar andere kapiteins overgingen tot lijfstraffen en gaf lijfstraffen in de gevallen dat andere gezagvoerders bemanningsleden lieten ophangen. Voor zover bekend was Bligh een ontwikkeld man. Bij zijn terugkomst in Engeland werd Bligh gezuiverd van de blaam voor het verlies van het schip en hij schopte het nog tot Vice-Admiraal.
Van de muiters werden er uiteindelijk drie opgehangen. Anderen werden vrijgesproken op voorspraak van Bligh. Het schip de Bounty kwam uiteindelijk op het eiland Pitcairn terecht. Omdat het schip niet verborgen kon worden, werd de Bounty leeggehaald, gesloopt en ten slotte verbrand in wat nu Bounty Bay heet. Het schip ligt daar nog steeds onder water. Christian stierf op het eiland Pitcairn. Hij stond nooit terecht.
Heywood kwam wel voor de krijgsraad en werd met vijf anderen werd veroordeeld tot de strop. Maar in het geval van Heywood beval de rechtbank gratie aan, die hem dan ook werd verleend door koning George III. Hij bleef tot 1816 in de Engelse marine. Daarna werd hij hydrograaf en leefde comfortabel.
De omvang van de ware schuld Heywood in de muiterij bleef onduidelijk door tegenstrijdige verklaringen en mogelijke valse getuigenissen. Tijdens zijn proces werkte invloedrijke familiebelangen in zijn voordeel en er is wel eens op gewezen dat in tegenstelling tot de gewone zeelieden, Heywood wel gratie kreeg. Drie van hen (Burkett, Ellison en Millward) werden op 29 oktober 1792 wel opgehangen.

Charles Bernard Nordhoff Het boek waar dit deeltje uit de Illustrated Classics op gebaseerd is werd geschreven door Charles Nordhoff en James Norman Hall. Het boek "The Mutiny on the Bounty" verscheen in 1932.
Charles Bernard Nordhoff (1887-1947) werd geboren in Engeland maar was een Amerikaan. Zijn ouders waren in Engeland toen hij geboren werd, vandaar. Nordhoff studeerde aan de Standford en Harvard universiteiten. Tijdens de eerste wereldoorlog was hij lid van het Lafayette Escadrille (dit was een groep vrijwilligers die in de Franse luchtmacht vochten). Na de oorlog bleef Nordhoff in Parijs wonen en ging schrijven. Samen met James Norman Hall schreef hij in Frankrijk een boek getiteld 'The Lafayette Flying Corps'. Beide mannen keerden terug naar Amerika en begonnen artikelen te schrijven over de Stille Zuidzee. Samen schreven ze ook drie boeken die bekend werden als de Bounty triologie. Naast de Bounty boeken werd het boek 'The Hurricane' ook heel succesvol. Nordhoff is zelfs een tijd getrouwd geweest met een Tahitiaanse vrouw. Beide mannen hebben dan ook een aantal jaren op Tahiti gewoond. Nordhoff stierf op 10 april 1947.
James Norman Hall James Norman Hall (1887-1951) werd geboren in Colfax, Iowa. Hij bezocht de lokale scholen en studeerde af aan het Grinnell College in 1910 en werd een sociaal werker in Boston. Hij probeerde zich te vestigen als schrijver en studeerde voor een Master's degree aan de Harvard universiteit. Hall was op vakantie in het Verenigd Koninkrijk in de zomer van 1914 toen de Eerste Wereldoorlog begon. Hij deed zich voor als Canadees en nam dienst in het Britse leger. Hij werd ontslagen toen zijn ware nationaliteit werd ontdekt. Hij keerde terug naar de Verenigde Staten en schreef zijn eerste boek, Kitchener's Mob (1916), over zijn ervaringen tijdens de oorlog. Maar hij ging weer naar Frankrijk en nam dienst in het Lafayette Escadrille. Hall werd onder meer onderscheiden met de Croix de Guerre. Classics Illustrated no 100 - Mutiny on the Bounty Toen Amerika deel ging nemen werd hij kapitein in de Army Air Service. Hier leerde hij Nordhoff kennen. Na de oorlog schreven zij samen de Bounty triologie. Ook Hall trouwde. Hij overleed in Tahiti.

De Amerikaanse uitgave verscheen als nummer 100 in de Classics Illustrated serie onder de titel 'Mutiny on the Bounty'. Het deeltje werd door Gilberton in 1952 op de markt gebracht. Later zijn van dit deeltje nog diverse herdrukken verschenen. Het tekenwerk van het avontuur met de Bounty is van Morris Waldinger. Over deze Amerikaanse tekenaar is niet zoveel informatie te vinden. Wel is bekend dat hij in de jaren 50 en 60 ook werkte aan afleveringen van de Wonder Woman serie. Verder tekende hij verschillende reeksen voor uitgevers als Charlton, DC en Feature Comics. De kaft van 'De muiterij op de Bounty' is van Henry C. Kiefer.
In de Nederlandse uitgave is natuurlijk weer een overzicht opgenomen van de schrijvers, in dit geval Nordhoff en Hall. Maar er waren ook nog twee pagina's met andere informatie. Het eerste was een overzicht van het leven van een andere schrijver, Charles Dickens. Het tweede verhaal ging over de uitvinder Louis Pasteur.

10 Zo vond ik Livingstone

Illustrated Classics - Zo vond ik Livingstone

Dr. David Livingstone was een beroemde ontdekkingsreiziger, cartograaf en filantroop die het grootste deel van zijn leven doorbracht in Afrika. Eens per jaar keerde hij terug uit de binnenlanden en bracht altijd waardevolle informatie mee. Maar in 1870 vreeesde de wereld dat hij dood was. Want hij had al vele jaren niets meer van zich laten horen. Maar James Gordon Bennet Jr., uitgever van de New York Herald wilde dit niet geloven. Hij wilde dat een expeditie op zoek ging naar Dr. Livingstone. En de man die hij hiervoor op het oog had was een verslaggever die voor hem werkte, Henry M. Stanley. Toen Bennet Jr op het idee kwam, was Stanley in Spanje om er de burgeroorlog te verslaan. Hij was een gewiekste verslaggever, die zijn concurrenten altijd een slag voor was. Stanley was juist een beetje aan het bijkomen in Madrid toen hij een telegram ontving dat hij zich in Parijs moest melden. Stanley zag wel wat in de opdracht, maar het zou wel kostbaar worden. Dat was geen probleem. Stanley moest 5.000 dollar nemen en als deze op waren weer 5.000 dollar en daarna weer 5.000 dollar. Maar hij moest hoe dan ook Livingstone vinden. Stanley ontmoet Livingstone uit Illustrated Classics En dus scheepte Stanley zich in naar het sultanaat Zanzibar. Twee weken later arriveerde hij daar en ging naar het Amerikaanse consulaat. Hier ontmoette hij een oude bekende van Livingstone. Deze man was ervan overtuigd dat Livingstone nog in leven was. Deze man introduceerde Stanley bij de sultan van Zanzibar. Ook deze heerser was een bekende van Livingstone. Hij zegde Stanley alle hulp toe bij het vinden van Livingstone. De sultan schonk hem een speciaal halssnoer zodat iedereen kon zien dat Stanley onder de bescherming van de sultan stond. Maar nog belangrijker, Stanley kreeg een inheemse hulp mee, Selim. Een maand later was de karavaan reisvaardig. Stanley kreeg 200 betrouwbare helpers mee. Maandenlang trokken ze door de jungle zonder een spoor van Livingstone te vinden. Maar hij maakte genoeg mee, zoals de ontmoeting met de slavenhandelaars, Kisabengo en zijn zus Seltana. Stanley zorgde ervoor dat de slaven bevrijdt werden, maar maakte hiermee wel vijanden. De reis bracht hem langs inheemse dorpen, door jungle en door de woestijn. Mannen stierven op de reis die alsmaar verder Afrika introk. Toen het er naar uitzag dat alle inspanning tevergeefs was geweest, kwam Stanley plotseling op het spoor van Livingstone. En na een tocht van bijna een jaar bereikte hij zijn doel. Hij vond de man die hij zocht en uitte de woorden:
"Dr Livingstone, I presume?".

Het verhaal dat verteld wordt in "Zo vind ik Livingstone" is gebaseerd op ware gebeurtenissen.
David Livingstone (1813-1873) was een Schots zendeling en een van de bekendste ontdekkingsreizigers van zuidelijk Afrika. Hij werd geboren in de buurt van Glasgow in Schotland. Zoals alle andere kinderen van het dorp werd hij reeds op 10-jarige leeftijd tewerkgesteld in de katoenfabrieken voor een werkdag van maar liefst 14 uur. Kinderarbeid was in die tijd nog heel gewoon. Daarnaast moest hij ook nog naar de nachtschool. Wonderbaarlijk genoeg kon David Livingstone dit wel volhouden, veel van zijn ongelukkige leeftijdsgenootjes niet. In die periode las hij een oproep om te komen werken bij Chinese missieposten. En zo ging hij als zendeling naar China. In 1838 kreeg hij zijn aanstelling als zendeling in China. Maar het uitbreken van de eerste opiumoorlog in 1839 vertraagde zijn vertrek. En dus vertrok hij in 1840 naar Afrika als zendeling. Livingstone verbleef vele jaren op dit continent. Henry Morton Stanley Maar toen kwam het moment dat men in Londen al een aantal jaren niets meer van hem vernam. En zo werd een journalist van the New York Herald er op uit gestuurd om hem te vinden. Deze journalist was Stanley.

Henry Morton Stanley (1841-1904) werd geboren als John Rowlands in Wales. Hij groeide op in een weeshuis. Toen hij 17 jaar oud was monsterde hij aan op een schip naar New Orleans. Maar het zeeleven beviel hem maar matig. Aangekomen in de Amerikaanse haven verliet hij dan ook weer het schip. Omdat hij wel werk nodig had, bood hij zichzelf aan bij een winkel. De eigenaar van deze winkel heette Stanley. De handelaar zou de jongen adopteren. En John Rowlands veranderde zijn naam in Henry Stanley. Tijdens de Amerikaanse burgeroorlog vocht Stanley eerst voor het zuiden, maar later trad hij in dienst van het noorden. Na de Amerikaanse burgeroorlog werd Stanley journalist in New York. Hij ging werken voor the New York Herald. En in deze functie kreeg hij de opdracht om Livingstone te gaan zoeken. Dit leidde tot de fameuze uitspraak "Dr Livingstone, I presume?". Of dit echt zo is gezegd, is niet bekend. Mogelijk dat Stanley dit later erbij verzonnen heeft.

Classics Illustrated no 115 - How I found Livingstone Het verhaal verscheen in 1954 in de Classics Illustrated serie onder de titel 'How I found Livingstone'. Het tekenwerk voor dit deeltje werd verzorgd door Sal Trapani en Sal Finocchiaro. Salvatore A. Trapani werd in 1927 geboren in de Verenigde Staten. In 1949 begon hij te tekeken voor de uitgeverij Hillman and Gilmor. In 1954 begon hij met Tales of Horror. Hij was artistiek directeur van Cambia Animation in de jaren 1961 tot 1965. Hij werkte ook voor DC Comics, niet geheel verrassend want hij was de zwager van Dick Giordano (een van de grote namen van de Batman comics). In de jaren 70 en 80 werkte hij aan series zoals 'Green Lantern', 'Wonder Woman', 'Teen Titans', en 'Superman'. Trapani overleed in 1999.
Over Sal Finocchiaro is niet veel te vinden. Het enige dat vast staat is dat hij samen met Trapani ook een ander verhaal heeft verzorgd. Dit verscheen in de reeks Weird Mysteries bij uitgever Key Publications in 1952. Het verhaal droeg als titel 'I killed Mary'.
In de Amerikaanse versie zijn de volgende aanvullingen opgenomen. Een biografie van Henry Stanley, deze is ook in de Nederlandse versie aanwezig. Het volgende is een stukje over Clara Barton (1821-1912). De vrouw was een pionier op gebied van lesgeven, maar ze was ook verpleegster. Haar bekendste bijdrage is echter haar bemoeienis met de oprichting van de Amerikaanse tak van het rode kruis. Dit gedeelte is niet overgenomen in de Nederlandse editie. Wel aanwezig in beide versies is het verhaal 'Rendieren brachten redding'.