De vliegtuigen van Buck Danny

Vliegtuigen spelen een grote rol in de strip Buck Danny. De Amerikaanse vlieger is, in de loop der jaren, in veel toestellen te bewonderen geweest. Omdat ikzelf ook wel iets heb met een groot aantal vliegtuigen, is op deze pagina achtergrondinformatie opgenomen over de verschillende toestellen. Wanneer werden ze gebouwd? Wanneer hebben ze gevlogen?
De vliegtuigen worden behandeld in de volgorde waarin ze in de albums voorkomen. Op deze pagina zijn voorbeelden te vinden van de vliegtuigen die in de eerste twaalf albums voorkomen. Voor de andere toestellen wordt verwezen naar opvolgende pagina's.

Grumman TBF Avenger

Het eerste vliegtuig waar Buck Danny in ten strijde trekt is de Grumman TBF Avenger. De Grumman TBF Avenger in het eerste Buck Danny album Dit was een Amerikaanse torpedobommenwerper. Het vliegtuig werd in eerste instantie ontwikkeld voor de Amerikaanse marine en het Amerikaanse Korps Mariniers. Leroy Grumman ontwierp zelf het model. Dit gebeurde al in 1940. Maar het duurde tot 7 december 1941 voordat het toestel aan het publiek werd getoond. Uiteraard is dit ook de dag van de Japanse aanval op Pearl Harbour. Begin juni 1942 werden 100 Avengers overgedragen aan de U.S. Navy. Ze waren bijna te laat om deel te nemen aan de slag om Midway. Maar zes Avengers vlogen vanaf Midway Island tijdens de gevechten. Het eerste gevecht vond plaats op 4 juni 1942. Naast de vier Avengers namen ook B-26 'Marauder' vliegtuigen deel aan het gevecht. Slechts één TBF Avenger kwam terug naar de basis. Dit toestel werd gevlogen door vaandrig Albert K. Earnest, met radioman 3de klas Harry H. Ferrier. Deze twee mannen overleefden de aanval. Het derde bemanningslid, matroos 1ste klas Jay D. Manning, werd gedood tijdens de gevechten met de Japanse jagers. Grumman TBF Avenger De eerste keer dat de TBF Avengers echt succesvol waren, was gedurende de gevechten om Guadalcanal in november 1942. Onder meer door het inzetten van de Avengers werd het Japanse slagschip 'Hiei' tot zinken gebracht. De latere president George Bush als Avenger piloot in 1944 Een Avenger kon redelijk wat bommen vervoeren. Dit kon een enkele 2.000 pond (907 kg) bom zijn, of vier 500 pond (227 kg) bommen. Het toestel was betrouwbaar en stabiel. De piloten omschreven het als "een vrachtauto". De scheepsbemanning noemde het vliegtuig altijd "turkey" (kalkoen), omdat het nogal groot was en minder makkelijk te verplaatsen dan de kleinere jagers. Doordat de Avenger een groot bereik had en ook beschikte over uitstekende radio's werd het toestel ook vaak gebruikt command en control toestel. Het toestel kon vliegen tot een hoogte van 10.000 mtr (30.000 ft) en had, wanneer het volledig beladen was, een vliegbereik van 1.600 km. Latere versies van de Avenger werden uitgerust met een radarsysteem. Zij werden ingezet bij Anti Submarine Warfare (ASW) en Airborne Early Warning (AEW). Dit was mogelijk doordat de Avenger van binnen ruim genoeg was. In de kleinere jagers konden de radarsystemen van die tijd nog niet worden ingebouwd.
Vanaf 1943 begon de vliegtuigfabrikant de productie van de Avenger te verminderen ten gunste van een ander toestel, de F6F Hellcat. Over de piloten van die met de Avenger vlogen is nog wel iets opmerkelijks te vertellen. Eén van hen zou later wereldberoemd worden. Op de foto hier aan de linkerkant is hij afgebeeld. Dit is een foto van de latere president van de Verenigde Staten, George H. W. Bush (geboren 1924). Dit is uiteraard de senior en niet de junior Bush. Hij diende bij het Torpedo Squadron (VT-51) vanaf het schip de USS San Jacinto. Hij vloog diverse missies tijdens de gevechten in de Pacific. Op 2 sepetember 1944 nam hij met zijn Avenger deel aan de aanval op de Japanse installaties op Chichijima. Hoewel zijn toestel geraakt werd door vijandelijk vuur zag hij kans om de bomlading boven het doelwit af te gooien. Op de terugvlucht moest hij uit het vliegtuig springen met zijn parachute. Hij werd later opgepikt en gered.

Grumman F6F Hellcat

Een tweede toestel waar Buck Danny mee in actie komt in het eerste album is de Grumman F6F Hellcat. Grumman F6F Hellcat Dit was een jager die ontworpen was om de verouderde F4F Wildcat van de U.S. Navy te vervangen. Samen met de F4U Corsair was de Hellcat het voornaamste gevechtsvliegtuig van de U.S. Navy tijdens het tweede gedeelte van de oorlog in de Pacific. De Hellcat was het eerste toestel dat ontworpen werd met de lessen die waren opgedaan tegen de Japanse Zero's in het achterhoofd. In de geschiedenis van de U.S. Navy is dit toestel één van de meest succesvolle vliegtuigen. Een F6F Hellcat uit Buck Danny De Hellcats werden voor het eerst ingezet tegen Japanse vliegtuigen op 01 september 1943. de jagers stegen op van het vliegdekschip de USS Independence en schoten een Japans watervliegtuig neer. De Hellcats werden ook ingezet boven Tarawa. Ze zouden gezamenlijk 30 Japanse Zero's hebben neergehaald, tegen het verlies van 1 Hellcat. De Amerikaanse jager was dan ook in alle opzichten de meerdere van de fameuze japanse jager. Zoals in het Buck Danny album wordt weergegeven vlogen er ook Hellcats vanaf de USS Yorktown. Alleen niet op het moment dat dit in het album gebeurt. Zoals bij veel vliegtuigen die dienen op vliegdekschepen, konden de vleugels van de Hellcat omhoog scharnieren. Hierdoor namen de toestellen minder ruimte in beslag. De maximumsnelheid van een Hellcat lag op 602 km/u, het plafond op 11.740 mtr en had het een bereik van 1.200 km. Hellcats vlogen niet alleen in Amerikaanse dienst. Ook Engeland en Frankrijk hebben het toestel gebruikt.

Curtiss SB2C Helldiver

Curtiss SB2C Helldiver

De Curtiss SB2C Helldiver was een duikbommenwerper die gebouwd werd voor de U.S. Navy ter vervanging van Douglas SBD Dauntless. In het album 'De jappen vallen aan' gebruikt Buck Danny een Helldiver om de Japanse vloot op te sporen. In de Amerikaanse marine had het toestel een aantal bijnamen, waaronder Big-Tailed Beast en Son-of-a-Bitch 2nd Class. Een groot voordeel van de Helldiver was dat de bomlading in het vliegtuig zat opgeborgen, waardoor het toestel veel minder luchtweerstand ondervond dan andere duikbommenwerpers uit die tijd.
Een Curtis Helldiver uit Buck Danny Het eerste prototype van de Helldiver vloog in december 1940. Hoewel de eerste twee prototypes neerstorten, ging het bedrijf Curtis verder met de ontwikkeling. De ontwikkeling liep zoveel achterstand op, dat de Grumman TBF Avenger eerder in dienst werd genomen dan de Helldiver hoewel de ontwikkeling hiervan later begon. Maar uiteindelijk kwam de Helldiver toch in dienst. Het toestel kwam voor het eerst in actie op 11 november 1943 toen Helldivers van de USS Bunker Hill deelnamen aan een aanval op de haven van Rabaul die in Japanse handen was. De maximumsnelheid van de Helldiver lag op 478 km/u, het plafond op 8.900 mtr en het had een bereik van 1.700 km.

Grumman F4F Wildcat

Grumman Wildcat uit Buck Danny

De Grumman F4F Wildcat was een jager die speciaal ontworpen was om vanaf een vliegdekschip te opereren. Het toestel begon zijn operationele leven in 1940 bij zowel de U.S. Navy als de Engelse Royal Navy. Hoewel de Britten het toestel als eerste in de gevechten inzette in 1940, was deze jager zo'n beetje het enige toestel in zijn soort voor de Amerikanen in de Pacific gedurende 1941-1942. Pas nadat de Hellcat in dienst kwam hadden de Amerikanen meer mogelijkheden. Buck Danny gebruikt de F4F Wildcat in het album 'De geheimen van Midway' voor een verkenningsvlucht.
Grumman F4F Wildcat De ontwikkeling van de Wildcat begon bij Grumman eigenlijk al met een tweezitter, de FF Biplane. Dit was het eerste Amerikaanse vliegtuig voor de marine waarvan het landingsgestel kon worden ingetrokken. De tweezitter werd opgevolgd door eenpersoonsvliegtuigen, de F2F en F3F, waarin allerlei eigenschappen verwerkt waren die later in de Wildcat terug te vinden waren. Nadat deze modellen en een aantal opvolgers de strijd om contracten verloren, begon Grumman met de bouw van de F4F-3. Van dit type werden wel een aantal testtoestellen besteld.
Dit leidde uiteindelijk tot bestellingen voor toestellen door de Royal navy en de U.S. Navy. De eerste werden in 1940 afgeleverd. Op 01 oktober 1941 werd het toestel officieel de Wildcat gedoopt. Omdat Engeland eerder bij de tweede wereldoorlog werd betrokken, was dit land het eerste die Wildcats in gevechten inzette. Na de aanval op Pearl Harbour namen ook Amerikaanse Wildcats deel aan de gevechten in de lucht. Maar al gauw bleek dat de Japanse Mitsubishi Zero eigenlijk een beter toestel was. Dat de Wildcats zich toch staande konden houden kwam door een betere bepantsering en de zelfdichtende brandstoftanks. Wildcats speelde een belangrijke rol bij de verdediging van Wake Island in december 1941 en was ook belangrijk tijdens de slag in de Koraalzee, de slag om Midway en tijdens de gevechten om Guadalcanal in 1942. Daarna gingen de Hellcats deze rol overnemen. De maximumsnelheid van de Wildcat lag op 512 km/u, het plafond op 12.010 mtr en het had een bereik van 1.239 km. Tijdens de oorlog voerden de Wildcats (zowel de Amerikaanse als de Britse) in totaal 15.553 gevechtsvluchten uit. Hierbij vernietigden zij 1.327 vijandelijke toestellen met een verlies van 191 Wildcats (een verhouding van bijna 7:1).

North American B-25 Mitchell

B25 Mitchell uit Buck Danny

Wanneer Buck Danny door de Japanners gevangen is genomen, krijgt hij bij zijn ontsnapping wat hulp van een groep Amerikaanse bommenwerpers. In dit geval de North American B-25 Mitchell. Deze middelzware bommenwerper werd ontwikkeld door North American. Tijdens de tweede wereldoorlog werd het toestel door vrijwel alle geallieerde landen gebruikt. En dat op alle theaters waar gevochten werd. De B-25 was vernoemd naar generaal Billy Mitchell, een pionier van de Amerikaanse luchtvaart. In 1939 werd een prototype aan de Amerikaanse luchtmacht overgedragen voor evaluatie. Dit leidde er toe dat het toestel in productie werd genomen en als middelzware bommenwerper dienst ging doen.
B-25 Mitchell De B-25 werd wereldberoemd doordat luitenant-kolonel Jimmy Doolittle het toestel gebruikte voor een aanval op het vasteland van Japan. Deze aanval, die op 18 april 1942 plaatsvond, is als de Doolittle raid de geschiedenisboeken ingegaan. Nu had de aanval meer een symbolische waarde, dan een militaire. De Amerikanen wilde laten zien dat zij Tokio konden bombarderen. Iets waar de Amerikaanse moreel wel behoefte aan had na de aanval op Pearl Harbour. Zestien B-25's stegen op van het vliegdekschip USS Hornet en voerden een succesvolle aanval uit. Gedurende de oorlog werd de B-25 steeds verder ontwikkeld zodat er iedere keer verbeterde versies werden geproduceerd. De versie die in het Buck Danny album verschijnt is een B-25A, deze versie had een schutter in de staart. Latere modellen hadden dit niet.
Ook Nederland heeft, tijdens de oorlog, gebruik gemaakt van de B-25. Zo bestond er het No. 320 (Netherlands) Squadron RAF, dat bemand werd door Nederlanders.
Er is overigens nog een beroemd incident geweest waar een B-25 bij betrokken was. Op zaterdag 28 juli 1945 vloog een B-25 tegen het Empire State building in New York op. Er waren 14 doden te betreuren
De maximumsnelheid van een B-25 Mitchell lag op 442 km/u, het plafond op 7.600 mtr, het had een bereik van 4.300 km en kon 2.700 kg aan bommen vervoeren.

Boeing B-17 Flying Fortress

B-17 uit Buck Danny

De Boeing B-17 Flying Fortress was en viermotorige, zware bommenwerper die al in de jaren 30 vloog. De B-17 werd voornamelijk gebruikt door de Amerikaanse luchtmacht voor de strategische bombardementen gedurende de tweede wereldoorlog. In mindere mate werd het toestel ingezet bij de strijd in de Pacific.
In 1934 zocht de Amerikaanse luchtmacht naar een nieuwe, zware bommenwerper. Boeing schreef in, evenals de fabrikanten Douglas en Martin. Het eerste testmodel van de B-17 vloog op 28 juli 1935. De journalist Richard Williams van de Seattle Times kwam als eerste met de bijnaam Flying Fortress. Hij kwam hierop door de vele machinegeweren die in het toestel zaten verwerkt. Bij Boeing onderkende ze meteen de marktwaarde van deze bijnaam, die dan ook onmiddellijk werd vastgelegd. De leiding van de Amerikaanse luchtmacht was vanaf het begin onder de indruk van de prestaties van de B-17. En nog voordat de volledige testperiode was afgerond, werden al 65 toestellen besteld. Een ongeluk met het testtoestel gooide echter roet in het eten. Er waren al wat stemmen die de B-17 wel heel duur vonden. En nadat het testtoestel verongelukte werd de order voor 65 toestellen teruggedraaid. In plaats daarvan koos men voor de Douglas B-18 Bolo. B-17 Flying Fortress Maar een deel van de luchtmacht wilde toch koste wat het kost de bommenwerper van Boeing, waarin men een groot strategisch voordeel zag. Dankzij een ontsnappingsclausule was het toch mogelijk om dertien B-17's te bestellen. Deze werden in 1937 afgeleverd. In de periode tot 1941 kwamen er sporadisch toestellen bij. Maar de Amerikaanse deelname aan de tweede wereldoorlog deed het aantal B-17's explosief stijgen. Op het Europese slagveld deden de B-17's van zich spreken door hun bombardementen, die overdag werden uitgevoerd. Op 17 augustus 1942 voerden B-17's van de USAF de eerste aanval in Europa uit. Het vliegende fort zal ook voor altijd verbonden blijven aan de aanvallen op Schweinfurt in februari 1944. In de Pacific vlogen maar vijf USAF groepen met de B-17. Dit duurde ook maar tot 1943, toen overgestapt werd op andere vliegtuigtypes. Op de dag van de aanval op Pearl Harbour waren twaalf B-17's onderweg naar Hawaii. Ze kwamen aan toen de Japanse aanval in volle hevigheid bezig was. Tien van de twaalf toestellen overleefden de gevechten. De B-17's zijn in het begin van de oorlog nog wel ingezet in het verre oosten. Met name aan de gevechten om de Koraalzee en de slag om Midway hebben B-17's deelgenomen. Nadat de tweede wereldoorlog was afgelopen verdween de B-17 vrij snel uit het Amerikaanse arsenaal.
Een tweetal individuele B-17's zijn de geschiedenisboeken ingegaan. De eerste was de Hell's Angels, een B-17 van de 303rd bomb group van de Amerikaanse luchtmacht. Dit was de eerste B-17 die 25 missies vloog. De hele bomb group noemde zich nadien naar het toestel. Na de oorlog vormen vormen een aantal oud-leden van de 303rd een motorclub, met jawel de naam Hell's Angels.
Het tweede toestel is de B-17F Memphis Belle. Ook dit toestel haalde de 25 missies. Maar op de 25ste aanval werd het toestel zwaar beschadigd. Op de basis verwachtte vrijwel niemand dat het toestel de terugreis zou halen. Dit lukte toch, met maar 1 motor over. In 1990 is dit verfilmd. Nog wat technische gegevens. De maximumsnelheid van een B-17 Flying Fortress lag op 462 km/u, het plafond op 10.850 mtr, het had een bereik van 2.980 km en kon 3.600 kg aan bommen vervoeren.

Douglas SBD Dauntless

Wanneer Buck Danny is teruggekeerd van zijn avonturen op het eiland Guadalcanal, krijgt hij in Hawaii het bevel over een groep Dauntless vliegtuigen. Met deze vliegtuigen keert hij terug naar zijn vliegdekschip om verder deel te nemen aan de strijd. Een Dauntless uit Buck Danny De Douglas SBD Dauntless was een duikbommenwerper die door Douglas werd gemaakt voor de Amerikaanse marine tijdens de tweede wereldoorlog. De Dauntless was de belangrijkste duikbommenwerper van de US Navy in de periode 1940 tot eind 1943. Daarna nam ook de Helldiver een deel van de taken over. Maar de Dauntless bleef wel actief.
Opmerkelijk genoeg werd de basis voor de Dauntless gevormd door een ontwerp van Northrop, een andere vliegtuigbouwer, en wel de Northrop BT-1. Zoals met veel toestellen uit die periode, werd ook de Dauntless gaandeweg aangepast zodat er verschillende versies ontstonden. Dan werd er iets aan de brandstoftanks verbeterd, dan weer een verbetering in de elektrische bedrading of in de bewapening. Douglas SBD Dauntless Naast versies voor de US Navy en het Amerikaanse korps mariniers, was er ook een versie voor de Amerikaanse landmacht. Deze versie werd aangeduid als de A-24 Banshee.
De eerste gevechtservaring met de Dauntless werd opgedaan op 06 december 1941, tijdens de aanval op Pearl Harbour. Achttien toestellen van het vliegdekschip USS Enterprise (CV-6) arriveerden bij de Amerikaanse basis tijdens de aanval. Ook van andere onderdelen namen Daubtless toestellen deel aan de strijd. In februari en maart 1942 ondernamen deze duikbommenwerpers aanvallen op Japanse stellingen op de diverse eilanden in de Pacific, zoals de Gilbert Eilanden. Het eerste echte grote succes behaalde de Dauntless tijdens de slag om de Koraalzee in mei 1942. Hierbij werd het Japanse vliegdekschip Shoho tot zinken gebracht. Maar grotere successen lagen in het verschiet. Tijdens de slag om Midway werden maar liefst vier Japanse vliegdekschepen gezonken of zodanig beschadigd dat ze uit de strijd moesten worden teruggetrokken. Dit waren de Akagi, Kaga, Soryu en de Hiryu. Vervolgens namen de Dauntless toestellen nog deel aan de strijd op Guadalcanal, waarbij ze ondermeer Henderson Field aanvielen. Daarnaast vormde de Dauntless een geduchte tegenstander voor de Japanse jagers. De machinegeweren van de schutters hebben menig Japans toestel neergeschoten. De maximumsnelheid van een Douglas SBD Dauntless lag op 410 km/u, het plafond op 7.780 mtr, het had een bereik van 1.243 km en kon 1.020 kg aan bommen vervoeren.

Mitsubishi A6M Zero

Hoewel dit natuurlijk geen toestel is waar Buck Danny zelf in rondvliegt, maakt het wel deel uit van de verhalen over de Amerikaanse vlieger tijdens de oorlog in de Pacific. Een Zero uit Buck Danny De Mitsubishi A6M Zero was hét gevechtsvliegtuig van de Japanse marine tijdens de tweede wereldoorlog. Toen het toestel in het begin van de oorlog in gebruik werd genomen door de Japanse marine, was de Zero waarschijnlijk het beste vliegtuig in zijn soort. Het toestel was heel wendbaar en had een groot vliegbereik. Vooral in het begin verkreeg de Japanse jager een fabelachtige reputatie. In de periode tot 1942 lag de verhouding neergeschoten toestellen versus eigen verliezen op een verhouding van 12:1. Vanaf 1942 kregen de geallieerden betere toestellen. Ze hanteerden vanaf toen ook aangepaste tactieken zodat het krachtveld meer gelijkwaardig werd. Het technologische overwicht verschoof steeds meer in de richting van de Amerikanen. Zo waren de Japanners niet meer in staat om ontwerpfouten uit het model te halen of om krachtigere motoren te bouwen. Hierdoor verkregen de nieuwe toestellen van de Amerikanen steeds meer voordeel ten opzichte van hun Japanse tegenstrever. Mitsubishi A6M Zero In 1944 was de Zero vanuit technologisch oogpunt achterhaald. Maar een opvolger kwam niet meer van de grond. In de laatste fase van de oorlog werden de Zero's gebruikt voor de kamikaze-aanvallen. Hoewel de Zero ontworpen was om te opereren vanaf een vliegdekschip, zetten de Japanners het toestel ook in van een vaste basis op één van de eilanden.
De Japanners gebruikten de Zero voor het eerst in een gevechtshandeling op 13 september 1940, toen ze duels uitvochten met Russische en Chinese toestellen. Ook namen ze in groten getale deel aan de aanval op Pearl Harbour. Vanuit de Japanse filosofie was de Zero ontworpen als aanvalstoestel, waarbij de nadruk lag op vliegbereik, bewapening en wendbaarheid. Dit ging in het ontwerp ten koste van de bescherming van de piloot. Doordat de Amerikanen een vrijwel onbeschadigde Zero in handen kregen, konden ze de sterke en zwakke kanten van het toestel vaststellen en hierop in spelen. De Zero is na de oorlog één van de weinige vijandelijke toestellen die nog steeds bekendheid geniet. In vrijwel iedere film over de oorlog in de Pacific zie je de Mitsubishi A6M Zero voorbij komen. Het toestel had een maximumsnelheid van 533 km/u, het plafond op 10.000 mtr, het had een bereik van 3.105 km en kon zo'n 500 kg aan bommen vervoeren.

North American Aviation P-51 Mustang

De P-51 Mustang is één van de vliegtuigen die door Buck Danny wordt gebruikt wanneer hij bij de Vliegende Tijgers dient. De P-51 Mustang was een Amerikaans jachtvliegtuig uit de Tweede Wereldoorlog, ontworpen door North American Aviation. P-51 Mustang uit Buck Danny Het toestel kwam in het midden van de oorlog in dienst als lange-afstand escortejager en deed ook dienst in het begin van de Koreaanse Oorlog. Het toestel werd gebouwd als een aanvulling op de Curtiss P-40. Ik vind het wel opvallend dat de P-51 in het derde album van Buck Danny voorkomt. Pas vanaf het vierde deel komt de Curtis P-40 in beeld, terwijl dit toch hét vliegtuig van de vliegende tijgers was. Maar terug naar de Mustang. De Mustang kreeg eerst een grondaanvalstaak, als duikbommenwerper. Ondertussen werd in Engeland door technici van Rolls- Royce een Rolls-Royce Merlin ingebouwd. Dezemotor bleek ideaal te zijn voor de Mustang. North American Aviation P-51 Mustang Het lage brandstofverbruik maakte het toestel tot een ideale escortejager. Dit is dan ook de rol waarin het toestel veel roem vergaarde tijdens de tweede wereldoorlog. Als escortejager voor de langeafstandsbommenwerpers die hun vluchten boven bezet gebied uitvoerden.
Zo escorteerde de P-51 Mustang de B-17 Flying Fortress boven Duitsland en de B-29 Superfortress boven Japan. Het nadeel van de Mustang was echter dat zijn bijzonder grote brandstofvoorraad ten koste ging van de stabliteit. Hierdoor werden Amerikaanse vliegers gedwongen om op grote hoogte te blijven en ervoor te zorgen hoe dan ook boven de vijand te blijven. Zolang ze bommenwerpers zoals de B-17 vergezelden was dit geen probleem. Deze toestelen vlogen ook op grote hoogte. Dit werd anders wanneer ze met volle brandstoftanks het gevecht aan moesten gaan met bijvoorbeeld de Duitse Messerschmitt Bf 109. Pas wanneer de Mustang zijn externe brandstoftanks had afgeworpen, waren de verhoudingen weer gelijk en kon het toestel met elk ander wedijveren.
In Noord- Korea werd de P-51 ingezet als de F-82. Er werd onder andere voor gronddoelen uitvoerig gebruik gemaakt van de F-82E. Als nachtjager werd in Korea onder andere de F82-F en -G ingezet. De P-51 Mustang had een maximumsnelheid van 703 km/u, het plafond op 12.770 mtr. en het had een bereik van 2.092 km. Daarnaast kon het toestel zowel bommen als raketten vervoeren.

Lockheed P-38 Lightning

P-38 Lighting uit Buck Danny

De vliegende tijgers krijgen de beschikking over nieuwe toestellen, de Lockheed P-38 Lightning. Dit heb ik altijd een opmerkelijk toestel gevonden, vooral door de manier waarop het is gebouwd, met twee staarten. Toch was de P-38 Lightning in de tweede wereldoorlog één van de beste Amerikaanse jachtvliegtuigen. De Lightning was snel en betrouwbaar. Lockheed P-38 Lightning Het werd dan ook op ieder front waar de Amerikanen vochten ingezet. Het toestel vloog voor het eerst op 27 januari 1939. In datzelfde jaar werd het toestel ook in dienst genomen door de Amerikanen. Ook de Engelsen en de Fransen bestelden toestellen. Omdat Frankrijk in 1940 bezet werd, nam Engeland ook die toestellen over. In april 1942 werden de P-38's voor het eerst ingezet in de oorlog. De eerste overwinningen van het toestel dateert van 04 augustus 1942 toen twee P-38's twee Japanse watervliegtuigen neerschoten. Het verre oosten is ook de regio waar het toestel (zeker in het begin) het meest succesvol was. Het bleek een geduchte tegenstander voor de Japanse Zero's. De Lightning nam ook deel aan de invasie van Noord-Afrika in 1942 en tijdens D-Day op 06 juni 1944. De P-38 Lightning had een maximumsnelheid van 667 km/u, het plafond op 13.400 mtr. en het had een bereik van 1.770 km.

Douglas DC-3

Buck Danny en zijn vrienden beleven spannende avonturen in het Midden-Oosten. Zij gaan daar werken voor een luchtmaatschappij die nu niet bepaald kosjer te noemen is. Douglas DC-3 uit Buck Danny door Hubinon Deze luchtvaartmaatschappij wordt gebruikt door een groep misdadigers die zich bezig houden met wapensmokkel en drugshandel. Om al die verboden goederen te transporteren beschikken ze over de Douglas DC-3. Vooral Sonny Tuckson is veelvuldig achter de stuurknuppel van zo'n toestel te vinden. De DC-3 is een vliegtuig van de Amerikaanse vliegtuigfabrikant Douglas Aircraft Company. Douglas DC-3 De eerste toestellen werden in 1935 gebouwd. Tijdens de tweede wereldoorlog werd dit toestel dan ook op grote schaal ingezet. Het werd ingezet als transportvliegtuig, sleepvliegtuig en voor het vervoeren van de gewonden. Het toestel werd tijdens de oorlog onder verschillende namen aangeduid, dit hing een beetje af van de nationaliteit van de persoon die over het vliegtuig sprak. De Engelsen noemde het toestel de Dakota, de Amerikanen hadden het over de Gooney Bird. De Engelse benaming is het meest blijven hangen. Zeker wanner je het hebt over de tweede wereldoorlog, wordt het toch vaak de Dakota genoemd. Het toestel heeft faam verworven tijdens D-Day en de slag om Arnhem. Wie kent niet de beelden uit de serie "Band of brothers"? De toestellen waar de para's uit springen waren Dakota's (oftewel de Douglas DC-3). Afhankelijk van het gebruik werd het type ook nog anders aangeduid. Zo kennen we het toestel ook als de C-47, de C-48 enzovoorts. Tijdens de Berlijnse blokkade uit 1948 had het toestel weer een gloriemoment. Het was de Douglas die werd ingezet om de stad te voorzien van voorraden. Zelfs tijdens de Vietnamoorlog werden nog DC-3's gebruikt. Naast hun gebruikelijk taken kregen sommige DC-3's een rol als gunship. Ook voor Nederland is de DC-3 een bijzonder toestel. De KLM ontving in 1936 een aantal van deze toestellen. Ze werden gebruikt voor de vlucht Amsterdam, Jakarta naar Sydney. De Douglas DC-3 had een maximumsnelheid van 381 km/u, het plafond op 7.300 mtr. en het had een bereik van 1.650 km.

Lockheed T-33 Shooting Star

Nadat Buck Danny, Tumbler en Sonny terug zijn in Amerika, nemen ze weer dienst bij de luchtmacht. Maar inmiddels hebben andere vliegtuigen hun intrede gedaan. T33 Shooting Star uit Buck Danny door Hubinon De drie vrienden betreden het tijdperk van de straalvliegtuigen. En dat is toch wel andere koek dan de propellervliegtuigen waar ze tot dan toe mee hebben gevlogen. En dus moeten de drie eerst een training ondergaan om met deze toestellen te kunnen vliegen. Hun opleiding krijgen ze in de Lockheed T-33 Shooting Star. En daar staan ze niet alleen in. Menig piloot heeft zijn opleiding gekregen in dit vliegtuigtype. De Lockheed T-33 Shooting Star is dan ook ontworpen als trainingstoestel. De T-33 is voortgekomen uit een ander toestel namelijk de Lockheed P-80/F-80. De P-80 was de eerste straaljager die de Amerikanen in actieve dienst namen. Ten opzichte van dit toestel werd de romp van de Shooting Star verlengd, zodat er ruimte ontstond voor een tweede vlieger (veelal een instructeur). Het toestel vloog voor het eerst in 1948 en werd bestuurd door Tony LeVier (1913-1998). Dit was een bekende testpiloot in zijn tijd. Lockheed T-33 Shooting Star Wat bij mij altijd het eerste in het oog springt bij dit toestel zijn de brandstoftanks die aan de vleugels gemonteerd zijn. Zoals uit de afbeelding uit het album Testpiloten blijkt, heeft Hubinon deze brandstoftanks niet in de tekening verwerkt.
De T-33 Shooting Star is in productie geweest van 1948 tot en met 1959. Opmerkelijk genoeg heeft de T-33 ook actie gezien tijdens gevechten. De Cubanen gebruikte het toestel succesvol tijdens de zogenoemde Bay of pigs invasie. Hierbij werden de Cubaanse opstandelingen tegen het regime van Fidel Castro verslagen en betekende aanzienlijk gezichtsverlies voor de Amerikanen. De inzet was dan wel succesvol, maar ik kan mij zo indenken dat de Amerikanen hier toch niet echt blij mee zijn geweest. Ook bij de Koninklijke Luchtmacht heeft de T-33 gediend. In Nederland was het toestel bekend onder de naam T-Bird. Nederland heeft de T-33 gebruikt van augustus 1952 tot en met juni 1972. Ze vlogen onder andere vanaf de vliegbasis Volkel. Het toestel werd ook gebruikt door een Nederlands stuntteam, de Whiskey-Four. Na een nieuw fataal ongeval in juni 1967 werd het team voorgoed opgeheven. De Lockheed T-33 had een maximumsnelheid van 970 km/u, het plafond op 14.600 mtr. en het had een bereik van 2.050 km.

Lockheed F-94 Starfire

Tumbler moet in een F-94 Starfire een testvlucht maken die niet helemaal goed afloopt. Hij maakt gebruik van zijn schietstoel wanneer blijkt dat één van de raketten het toestel niet verlaten heeft. De vlieger belandt hierdoor in het ziekenhuis. F-94 Starfire gevlogen door Tumbler uit Buck Danny door Hubinon De Lockheed F-94 Starfire was het eerste operationele "all-weather" vliegtuig dat de Amerikanen in dienst hebben genomen. Deze jager kon dus onder alle weersomstandigheden vliegen. Het toestel was door Lockheed ontwikkeld vanuit de tweezits T-33 Shooting Star trainingsvliegtuigen. Beide toestellen hebben duidelijk ook veel van elkaar weg. De F-94 bezat een zeer uitgebreidde radarinstallatie en was op verzoek van de luchtmacht ontwikkeld om het hoofd te bieden aan de Tupolev Tu-4 bommenwerpers van de toenmalige Sovjet-Unie. Lockheed F-94 Starfire De Starfire's hebben voor het eerst gevechtservaring opgedaan tijdens de Koreaanse oorlog, die van 1950 tot 1953 heeft geduurd en eindigde in een wapenstilstand. Het toestel vloog overigens voor het eerst in 1949 en heeft derhalve een korte ontwikkelingstijd gekend.
De F-94 heeft diverse varianten gehad en alleen de F-94C had officieel de aanduideling Starfire, maar later is deze voor alle F-94's in zwang geraakt. De F-94C werd voor het eerst afgeleverd in 1951. Het vliegtuig had als nadeel dat een aantal raketten uit de neus van het vliegtuig moesten worden afgeschoten. Hierdoor werd de bemanning verblind door het rook en het vuur van de raketten. Deze werden dan ook vaak niet geladen en de raketten die elders aan het toestel hingen vormden de enige bewapening. De F-94 verdween dan ook al in 1959 uit de actieve dienst van de Amerikaanse luchtmacht. Het toestel heeft dus een kort bestaan gehad. Het is ook kenmerkend dat buiten de Verenigde Staten geen enkel ander land met deze toestellen heeft gevlogen. De Lockheed F-94 Starfire had een maximumsnelheid van 1.030 km/u, het plafond op 15.670 mtr. en het had een bereik van 1.300 km.

Bell X-1

Het wordt nog even spannend in het album Testpiloten, als Buck Danny een nieuw type vliegtuigmotor moet testen. Criminelen hebben vorige vluchten gesaboteerd en hierdoor dreigt de luchtmacht het motortype niet te willen hebben. Maar Buck steekt hier een stokje voor. De Bell X-1 uit Buck Danny door Hubinon Hij test de nieuwe motor in een Bell X-1. Het is direct duidelijk dat dit een apart vliegtuig is geweest. En dat is ook zo. De Bell X-1, oorspronkelijk XS-1 was het eerste vliegtuig dat de geluidsbarrière doorbrak in een gecontroleerde horizontale vlucht. Het was de eerste van de zogenaamde X-vliegtuigen of X-planes, een serie vliegtuigen voor het testen van nieuwe technologieën die vaak geheimgehouden werden. Op 14 oktober 1947 vloog kapitein Charles 'Chuck' Yeager (1923) als eerste door de geluidsbarrière. Bell X-1 Hij noemde zijn Bell X-1 "Glamorous Glennis" naar zijn vrouw. Deze historische gebeurtenis is fraai weergegeven in de film 'The right stuff'. Het vliegtuig werd gelanceerd vanuit een aangepaste B-29 en gleed naar een landing op een landingsbaan. Tijdens de vlucht werd een snelheid van 1.078 km/h bereikt (dit is gelijk aan Mach 1,015). Een vliegtuig dat zich met een snelheid hoger dan Mach 1 verplaatst heeft een supersonische snelheid.
De opgenomen foto is vliegtuig #46-062, het vliegtuig dat door kapitein Yeager bestuurd werd. De afbeelding is overigens wel later ingekleurd. Voor zover ik weet zijn er uit die periode geen kleurenfoto's gemaakt (of misschien dat wel maar nooit vrijgegeven) van de Bell X-1.
Na de X-1 kwamen nog andere varianten, zoals de X-1A, X-1B tot en met X-1E. Net als het eerste toestel werden deze vliegtuigen gebouwd om onderzoek mee te doen en de grenzen van de toenmalige technologie op te zoeken en te verleggen. Gelet op de belangerijke rol die de X-1 heeft gespeeld, kon deze eigenlijk ook niet ontbreken in de Buck Danny waarin de testpiloten worden behandeld. De maximumsnelheid van de Bell X-1 was Mach 1.26 (1,541 km/h) en het had een plafond van 21.900 mtr.

Lockheed P-80 Shooting Star

Wanneer Buck Danny met zijn eskader naar Korea vliegt steken zij de oceaan over in de Lockheed P-80 Shooting Star. Dat dit toestel nauw verwant is aan de al eerder behandelde T-33 is duidelijk. P-80 Shooting Star uit Buck Danny door Hubinon De P-80 heeft dan ook als basis gediend voor de T-33. De Lockheed P-80 Shooting Star was de eerste operationele straaljager bij de United States Army Air Forces. Het toestel zag intensieve actie in Korea met de United States Air Force als de F-80. De grote motor achter de ontwikkeling van de P-80 was de ontdekking door de geallieerde inlichtingendienst van de Duitse Me 262 jet in het voorjaar van 1943. Lockheed P-80 Shooting Star Lockheed werd ingeschakeld om een vergelijkbaar toestel te maken. De legendarische Kelly Johnson diende in juni een ontwerp in. Het team van Skunk Works leverde een eerste prototype af in november van dat jaar. Er volgde nog diverse aanpassingen en nieuwe prototype's.
De ontwikkeling was niet zonder gevaar. Twee testpiloten verloren het tijdens de ontwikkeling van de straaljager. Onder meer als gevolg hiervan werd de P-80 nooit ingezet tijdens de tweede wereldoorlog. Eind juli 1945 werden er 45 toegewezen aan de 412e Fighter Group op Muroc Army Air Field. Maar dit gebrek aan operationele ervaring werd tijdens de Koreaanse oorlog meer dan goedgemaakt. Het eerste gevecht vond plaats op 8 november 1950, waarbij luitenant Russell J. Brown, die vloog in een F-80, aanspraak maakte op het neerschieten van een MiG-15. Maar de F-80 werd al snel vervangen door de meer geschikte F-86 Sabre. De Shooting Star werd daarna ingezet voor gronddoelaanvallen en verkenningsmissies. De Lockheed F-80 Shooting Star had een maximumsnelheid van 965 km/u, het plafond op 14.000 mtr. en het had een bereik van 1.930 km.

North American F-86 Sabre

Hoewel de Amerikanen de Koreaanse oorlog ingingen met de F-80, werd deze als gevechtstoestel al snel vervangen door de North American F-86 Sabre. Dit is dan ook het toestel dat Buck Danny en zijn eskader moeten testen onder gevechtsomstandigheden. F-86 Sabre uit Buck Danny door Hubinon In 1944 ontwierp de firma North American Aviation een jager die was voorzien van pijlvleugels. De prototypes waren eind 1944 al gereed maar werden pas na de tweede wereldoorlog afgebouwd. Diverse buitgemaakte technologische vindingen werden in de toestellen verwerkt. Zo werd het vleugelprofiel van de ME-262 verwerkt in het toestel. Het prototype XP-86 maakte zijn eerste vlucht op 01 oktober 1947 vanaf Muroc Dry Lake in Californië. Nadat het toestel in 1949 in dienst was gekomen bijde USAF, heeft het gediend als jager gedurende de jaren 50. De Sabre diende als jager, maar kon ook een bommenlast op een doelwit brengen.
De F-86 heeft nog een aardig feit op zijn conto staan. Op 18 mei 1953 ging Jacqueline Cochran in een F-86E als eerste vrouw door de geluidsbarrière. Zij was de eerste vrouw die deze prestatie leverde. Chuck Yeager (die haar overigens begeleidde) was haar in 1947 al voorgegaan door in de Bell X-1 als eerste mens door de geluidsbarrière heen te breken. North American F-86 Sabre Althans dat is de officiële lezing over de eerste mens die door de geluidsbarrière ging. Volgens een aantal personen die betrokken waren bij de ontwikkeling van de F-86 lagen de feiten toch iets anders. De leider van het project stelde dat testpiloot George Welch op 01 oktober 1947 tijdens een duikvlucht met het prototype XP-86 deze prestatie al leverde. Yeager deed dit op 14 oktober van dat zelfde jaar en zou dus de tweede mens zijn. Maar bevestigd is dit nooit.
Maar de F-86 blijft wel altijd onlosmakelijk verbonden aan de Koreaanse oorlog. Het door China gesteunde noorden gebruikte de Mikoyan-Gurevich MiG-15. Dit toestel was beter dan die welke de coalitie onder de Amerikanen ter beschikking hadden. En dus werden drie squadrons die uitgerust waren met de F-86, overgebracht naar Korea. Maar zelfs de eerste F-86's waren niet gelijkwaardig aan de MIG-15. Het door de Sovjet-Unie gebouwde toestel was bijvoorbeeld veel meer wendbaar en had een hoger plafond. Pas in 1953 werden de verhoudingen enigzins gelijkwaardig met de introductie van de F-86F variant. Dat de F-86 tijdesn de Koreaanse oorlog toch veel succes boekte, was gelegen in een ander feit. De Amerikaanse piloten waren veelal veteranen van de tweede wereldoorlog en hadden een uitgebreidde gevechtservaring. Deze ervaring hadden de meeste Noord-Koreaanse en Chinese piloten niet. Hiervoor zouden ze duur moeten betalen.
Van de F-86 Sabre zijn een groot aantal varianten en types gebouwd. Het toestel werd ook door vele landen gebruikt, waaronder Pakistan, België, Argentinië, Noorwegen en Spanje. Op de F-86 hebben nog een piloten gevlogen die later op een ander terrein, namelijk de ruimtevaart, roem zouden verwerven. Genoemd kunnen worden majoor John Glenn (de eerste Amerikaan in een baan om de aarde vloog), tweede luitenant Gene Kranz (diende als vluchtdirecteur tijdens de Gemini- en Apollo-programma's en is bekend geworden door zijn optreden tijdens het redden van de bemanning van de Apollo 13 in 1970) en kolonel Edwin "Buzz" Aldrin (de tweede man die voet zette op de maan en samen met Neil Armstrong en Michael Collins de Apollo 11 missie uitvoerde).
Eind jaren 50 verliet de Sabre de actieve dienst bij de Amerikanen en werd opgevolgd door North American F-100 Super Sabre. De North American F-86 Sabre had een maximumsnelheid van ongeveer 1.100 km/u (afhankelijk van het type), het plafond op 15.100 mtr. en het had een bereik van 2.454 km.

Bell XP-77

Om de lanceerlocatie van Ivan de verschrikkelijke definitief vast te stellen, maakt Buck Danny in het avontuur 'In Korea' gebruik van de Bell XP-77. Een Bell XP-77 uit Buck Danny door Hubinon Een opmerkelijk vliegtuig waar ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord had totdat ik het Buck Danny avontuur ging lezen.
De Bell XP-77 werd tijdens de tweede wereldoorlog ontwikkeld door de United States Army Air Corps. Het was de bedoeling dat het een jachtvliegtuig zou gaan worden. Het toestel moest vervaardigd worden uit zogenoemde "niet strategische materialen". Hoewel het een zeer innovatief toestel was, bleek het nogal moeilijk om te hanteren. Het project werd dan ook afgeblazen. Het project werd door de Bell Aircraft Corporation begonnen in oktober 1941. Het project liep diverse vertragingen op waarvan vele terug te voeren waren op het te hoge gewicht van het toestel.
De eerste XP-77 vloog uiteindelijk op 01 april 1944 vanaf Wright Field in Ohio. Tijdens deze testen werd bevonden dat het toestel buitengewoon veel trilde. Bell XP-77 Dit kwam voornamelijk doordat de motor direct tegen de romp van het toestel aanlag en er onvoldoende isolatiemateriaal tussen de motor en de romp zat. Ook de lange neus en de naar achteren gelegen cockpit bemoeilijkten het zicht van de piloot. De XP-77 bleek lastig te besturen, zelfs zonder de bedachte bewapening. Er werd nog een tweede set testen gedaan vanaf Eglin Field in Florida. Maar nadat de testpiloot in neerwaartse spin terecht kwam, moest hij zich in veiligheid brengen met zijn parachute. Het project werd dan ook in december 1944 stop gezet. Over de Bell XP-77 is dan ook niet veel meer bekend. Het is des te opmerkelijker dat het toestel in de Buck Danny reeks terecht is gekomen. Volgens een opgave van Jane's Fighting Aircraft of World War II had de Bell XP-77 een maximumsnelheid van 530 km/u, een plafond van 9.180 mtr en een bereik van 890 km.

North American B-45 Tornado

Wanneer Buck Danny het plan opvat om één van de onbemande vliegtuigen van de Noord-Koreanen te bemachtigen, gaat hij gebruik maken van de North American B-45 Tornado. Een B-45 Tornado uit Buck Danny door Hubinon De B-45 Tornado was de eerste operationele Amerikaanse jet-bommenwerper. Het was ook de eerste jet die in lucht werd bijgetankt. De ontwikkeling van de B-45 begon in 1944. De Amerikaanse vliegtuigbouwer North American kreeg de kans om een bommenwerper te ontwikkelen die met jet-motoren vloog. Eerst werden er drie prototypes gebouwd. North American B-45 Tornado Na afloop van de tweede wereldoorlog, ontstonden er al snel spanning tussen de Amerikanen en de Sovjets. Hierdoor kreeg de ontwikkeling van de bommenwerper een groter belang. De B-45 werd dan ook in 1947 in productie genomen. Maar North American was niet de enige die strategische bommenwerpers ontwierp en bouwde. Ook het bedrijf Boeing was begonnen aan de ontwikkeling van zo'n toestel. Dit zou later de B-47 worden. Hierdoor kwam de toekomst van de B-45 toch een beetje op de tocht te staan. De B-45 Tornado nam wel deel aan de Koreaanse oorlog. Het toestel werd ingezet als bommenwerper en verkenner. De B-45 kon zowel conventionele bommen als nucleaire bommen vervoeren en afwerpen. Wel werd de Tornado achtervolgd door voortdurende problemen met de motoren. Diverse programma's om de problemen op te lossen hadden niet het gewenste resultaat. Na de Koreaanse oorlog kreeg het toestel een taak als verkenner. De rol van strategische bommenwerper werd overgenomen door de B-47 Stratojet. De B-45 Tornado bleef bij de Amerikanen in dienst tot 1959. De bommenwerper had een bereik van 1,600 km, een maximumsnelheid van 920 km/u en een plafond van 14.100 meter.

Republic F-84 Thunderjet

De Koreaanse piloot San wil dat hem zijn vliegbevoegdheid wordt ontnomen, zodat hij niet langer gechanteerd kan worden. Om dit doel te bereiken gaat hij stuntvliegen in een Republic F-84 Thunderjet Een F-84 Thunderjet uit Buck Danny door Hubinon De F-84 was een onderscheppingsjager die voor het eerst in 1946 vloog. In november 1947 werd het toestel al in dienst genomen. Maar er waren nogal wat problemen met het vliegtuig. De Amerikaanse luchtmacht dacht er sterk over om het hele programma maar stop te zetten. Pas in 1949 werd het toestel operationeel geacht en het duurde tot 1951 voordat de problemen echt waren verholpen. Tijdens de oorlog in Korea werd de Thunderjet zeer veelvuldig ingezet. Het toesteltype vloog maar liefst 86.408 missies. Republic F-84 Thunderjet Op 07 december 1950 werden de eerste toestellen ingezet door het 27th Fighter Escort Group. Omdat de F-84 niet echt op kon tegen de MIG-15, werd de F-86 Sabre hiervoor ingezet. De Thunderjet kreeg als primaire taak het aanvallen van gronddoelen.
De F-84 speelde in deze taak een belangrijke rol bij de aanvallen op de Sui-ho dam in juni 1952. Zoals bij meeste eerste jets het geval was, liet het opstijgen met het toestel wel wat te wensen over voor de piloten. Wanneer het toestel volledig beladen was, had het een baan nodig van bijna 3 km om van de grond te komen. Kenmerkend voor de Thunderjet waren de rechte vleugels. Nu zijn er ook versies gebouwd met pijlstaartvleugels. Deze toestellen werden aangeduid met F-84F Thunderstreak. De F-84 is ook in Nederlandse en Belgische dienst geweest. In Nederland vloog het toestel vanaf Vliegbasis Volkel. In 1951 kreeg ook België de F-84E tot haar beschikking. Halverwege de jaren 60 nam de Amerikaanse luchtmacht afscheid van het toestel. De Republic F-84 Thunderjet had een bereik van 1.600 km, een plafond van 12.350 mtr en een maximumsnelheid van 1.000 km/u.

Geraadpleegde bronnen:

www.aeropedia.be/vliegtuigen/

en.wikipedia.org/wiki/Main_Page

www.warbirdalley.com

www.history.navy.mil/

nl.wikipedia.org/wiki/Hoofdpagina