Aria intro







In 1979 begonnen de avonturen van Aria, een strip die geschreven en getekend wordt door Michel Weyland. Hij werd op 19 augustus 1947 geboren in Brussel. Toen hij nog studeerde aan het Institut Saint-Luc in Brussel zette hij zijn eerste stappen in de stripwereld. Dit deed hij met de serie 'Stereo-Land' in het stripblad Tintin (Kuifje). Jammer genoeg verliet hij daarna de wereld van de strips voor een aantal jaren. Hij werkte eerst in de fruitsector en kwam uiteindelijk terecht bij een drukkerij in zijn geboorteplaats. In zijn vrije tijd echter bleef hij zijn tekenvaardigheden ontwikkelen. Een deel van zijn werk werd gepubliceerd in Pourquoi Pas? in 1974. Vijf jaar later beleefde hij zijn doorbraak met de serie 'Aria'. Haar avonturen werden uitgegeven in het stripblad Kuifje en langzaam groeide de populariteit. In de jaren die verstreken concentreerde Weyland zich op de strip 'Aria', maar in 1988 maakte hij een ander verhaal. Dit was 'Yvanaëlle De vrouwe van Mordorez' (Yvanaëlle la dame de Mordorez).
De serie over Aria speelt zich af op een denkbeeldige wereld. Hoewel deze wereld veel weg heeft van de aarde zijn er ook duidelijk fantasy elementen in de verhalen verwerkt. Aria is een avonturier, een vrouwelijke strijder die leeft van haar wapens maar deze alleen inzet om onrecht te bestrijden.






1 De omzwervingen van Aria

Aria - De omzwervingen van Aria (La fugue d'Aria)

Heer Suryam is woedend. Woedend op zijn bediende die hij naar heer Wilfar had gestuurd. De bediende had de beste militaire adviseur mee terug moeten brengen. En waar komt hij mee aanzetten? Met een vrouw! Maar de bediende verdedigt zijn positie. Hij heeft deze lange tocht toch niet voor niets ondernomen? En kan hij het helpen dat de beste militaire adviseur een vrouw is? Bovendien wacht deze vrouw, die Aria heet, net buiten het vertrek. Aria verschijnt ten tonele, tekening van Michel Weyland Maar Suryam wil er niets van weten. Stuur haar maar weg zegt hij want zij zal zijn terugtrekkend leger niet gaan hervormen om Galbec te bestrijden. Galbec die al tweederde van het land van Suryam bezet houdt. Maar dan gaat de deur open en doet Aria haar intrede. Nu is ze alles behalve onder de indruk van Suryam. Ze wil best zijn leger hervormen en als ze tijd over heeft kan ze zich misschien ook om Suryam bekommeren. Deze laatste wordt woedend maar ook daar is Aria niet van onder de indruk. Suryam laat zich echter niet verwurmen en maakt Aria duidelijk dat hij niet in haar capaciteiten geloofd. Maar wanneer Suryam de volgende ochtend wakker wordt en uit het raam kijkt ziet hij een merkwaardig schouwspel. Zijn lijfwachten, die voor de deur bivakkeren, liggen volledig uitgeteld op de grond. De eerste gedachte van Suryam gaan uit naar Galbec. Dit moet zijn werk zijn! Niets blijkt echter minder waar te zijn zodra hij de mannen vraagt wat er is gebeurd. Volgens hen is dit het werk van een furie, een godin met blonde haren. Dan dringt het tot Suryam door, Aria! Een stukje verder treft hij haar aan. Ze heeft zijn lijfwacht eens op de proef gesteld en volgens de blonde vrouw is het droevig met hen gesteld. De demonstratie heeft echter wel het gewenste effect want Suryam wil Aria dan toch een kans geven om zichzelf te bewijzen. Op het moment echter dat Suryam haar deze toezegging doet verschijnt er een andere man op het toneel. Het is Staff, de militaire raadgever van Suryam. Het is duidelijk dat hij niet gelukkig is met de verschijning van Aria. Maar met wat gekonkel lukt het Suryam voorlopig om Staff binnenboord te houden. De volgende dag verschijnt Aria in volle wapenuitrusting. Haar gezicht verbergt ze onder een helm want als de manschappen zien dat Aria een vrouw is zullen ze haar niet gehoorzamen. Suryam en Staff vertrouwen haar tien soldaten toe om te trainen. Vreemd genoeg lijkt Staff er plezier in te hebben en zodra Aria de mannen ziet die aan haar worden toevertrouwd begrijpt ze waarom. Het zijn de grootste nietsnutten die je jezelf maar voor kan stellen. Maar ze laat zich niet weerhouden en dus begint ze met een trainingsprogramma. De mannen moeten allerlei oefeningen doen. Met verbazing volgen Suryam en Staff haar verrichtingen met de manschappen. Eerst werkt Aria aan hun conditie en daarna komen ook de vaardigheden om te vechten aan bod. En stukje bij beetje worden de mannen beter en beginnen ze in hun trainer te geloven. Omdat ze geen idee hebben wie er onder het masker schuilgaat, noemen ze haar steevast Chef. Maar dan komt het bericht dat Galbec zijn aanval weer voortzet. Suryam, die aan het vergaderen is met raad der ouderen, geeft Staff de opdracht om Aria te halen. Maar wanneer deze terugkomt, meldt hij dat Aria en haar tien soldaten verdwenen zijn. Suryam meent dat ze er vandoor zijn gegaan en geeft Staff de opdracht om de verdediging voor te bereiden. Aria en haar mannen zijn er echter niet vandoor gegaan. Een boodschapper heeft een marsorder gebracht. Een marsorder van Suryam! Wat is er gaande? In het land van Suryam is meer aan de hand dan dat je op het eerste oog kan zien. Aan Aria om Galbec te stoppen met haar mannen en uit te vinden wat er werkelijk speelt.

Met 'De omzwervingen van Aria' (La fugue d'Aria) begonnen de avonturen van Aria. Het debuutalbum herbergt een aantrekkelijk verhaal van een vrouw die een amazone is. Een krijger die vooral haar intelligentie gebruikt en kracht als aanvulling hierop. Natuurlijk is een eerste deel altijd even wennen aan de setting, de personages en de tekenstijl. Michel Weyland is er met dit eerste deel wel in geslaagd om een wereld en een heldin te creëren die bij blijft en waarvan je benieuwd bent naar de vervolgdelen. Zeer geslaagd begin van de reeks.

2 De berg van de heksenmeesters

Aria - De berg van de heksenmeesters (La montagne aux sorciers)

De avond zal snel gaan komen en Aria moet op zoek naar een slaapplaats. Ze ziet mist opkomen. Maar al gauw ziet ze iets anders, de mist geeft licht. Haar paard wordt onrustig en werpt Aria uit het zadel. Nadat ze bekomen is merkt ze dat haar rijdier weggelopen is. Maar dat is niet het ergste. De mist begint steeds meer licht te geven en verblindt de jonge vrouw. Aria gaat de tovenaars een lesje leren, tekening van Michel Weyland Ook de lucht wordt steeds ijler, ademhalen wordt steeds moeilijker. Omdat ze haar richtinggevoel kwijt is door de val weet Aria niet welke kant ze op moet om aan de mist te ontsnappen. Gelukkig hoort ze haar paard hinniken en kruipt met veel moeite in de richting van het geluid. Dankzij haar paard ontkomt Aria aan de verblindende en verstikkende mist. Waar is ze terecht gekomen? Met moeite klimt ze op haar paard en vervolgt uitgeput haar weg. Dan ontmoet ze een klein groepje mensen. En deze mensen vertellen haar wat er in het gebied aan de hand is. Hun leenheer is Vinken, een sympathieke man. Maar zijn broer Alkaïr is heel anders. Na de dood van hun vader is het landgoed onder de twee broers verdeeld. Nu wil Alkaïr het hele gebied onder zijn controle brengen. Om zijn zin door te drijven heeft Alkaïr zich verzekerd van de hulp van een groep tovenaars. En zij veroorzaken de verstikkende mist. Hier moet Aria, die weer bijgekomen is, meer van weten. Ze vraagt waar heer Vinken zich nu bevindt. Hij tracht met zijn soldaten de mist te bestrijden maar tot nu toe zonder succes. Wanneer zijn leger zich beweegt, beweegt de mist mee. Vanaf een hoge berg kunnen Alkaïr en de tovenaars al hun bewegingen gadeslaan en hierop reageren. Voor Aria is de oplossing simpel. Ze moet de berg op om de tovenaars uit te schakelen. Het lukt haar om door de mist heen te komen en de berg op te sluipen. En het geluk is met haar want ze ziet kans om de plaats van een heks in te nemen. Nu gaat ze de tovenaars een lesje leren. Nadat ze het probleem heeft opgelost reist Aria verder. Ze komt aan bij een dorpje dat er vriendelijk uitziet. Maar schijn bedriegt. In dit dorp heeft een vrouw met magische krachten de touwtjes in handen. Ook Aria tracht ze haar wil op te leggen. Maar dan kent ze de wilskracht van Aria nog niet. Ook na dit korte avontuur reist ze verder en ziet op een moment de boot van haar oom op het water. Een ontspannen tochtje kan ze nu wel gebruiken. Jammer genoeg denken een aantal piraten daar anders over. Het zijn wel bijzondere piraten. Ze hoeven geen gebruik te maken van wapens want ze beschikken over een helper met speciale krachten. Gelukkig voor deze man besluit Aria het heft in handen te nemen en iets aan de piraten te gaan doen. Is het dan nog niet over met de tovenarij? Nee, want wanneer ze bij een grimmig landschap komt hoort ze dat een draak een grote schat bewaakt. En natuurlijk kan ze de verleiding niet weerstaan om daar dus een kijkje te gaan nemen.

Het album 'De berg van de heksenmeesters' (La montagne aux sorciers) bevat eigenlijk vier verhalen die weliswaar in elkaar overlopen maar toch los gezien kunnen worden. Wel hebben alle verhalen een kenmerk gemeen: er is steeds sprake van magie. Op een spontane en aanstekelijke manier vertelt Michel Weyland de belevenissen van Aria. Voor ieder probleem heeft ze een intelligente oplossing en ze laat zich niet snel intimideren. Het maakt haar niet uit of je een heks bent, een tovenaar of een draak. Ze vindt altijd wel een slimme oplossing voor het probleem. Tot nu toe een charmante serie.

3 De zevende poort

Aria - De zevende poort (La septième porte)

Plotseling houdt Aria haar paard in. Ze weet niet wat ze ziet. Een veldslag en ze reed er bijna in. Dit is echter niet de enige verrassing. Plots ziet ze een klein meisje het slagveld oprennen en doelbewust op een speer afgaan. Ze raapt de speer op en begint deze te richten op een van de mannen die aan het gevecht deelneemt. Aria en Arcane, tekening van Michel Weyland Maar tot een worp komt ze niet. Een krachtige hand tilt haar van de grond en sleurt haar op een galopperend paard. Het is de hand van Aria die het meisje optilt en haar van het slagveld afvoert. De man die door het meisje werd aangevallen geeft het bevel om het meisje te doden. Een van de soldaten schiet een pijl af en treft Aria in haar schouder. Terwijl ze wegrijden vertelt het meisje dat haar naam Arcane is en de man die zij aanviel heet Achtanga. Deze man heeft de ouders van het meisje gedood en ze wilde wraak nemen. Maar eerst wil Aria weg, om de pijl uit haar schouder te halen. Op een rustige plek stijgt ze af en dan zegt Arcane dat zij de pijl kan verwijderen zonder dat dit pijn doet. Aria laat haar eerst begaan, maar geloofd er niet veel van. Met een blauwe stof maakt Arcane een tekening op de schouder van Aria en wonderbaarlijk genoeg is de pijl zonder pijn uit haar schouder gekomen. Dit is echter niet alles. In het haar van Aria zit een dood blaadje van een struik en Arcane leest hierin het verleden van Aria perfect af. Omdat de wond nog enigszins pijn doet brengt Arcane Aria in slaap. Wat beiden echter niet beseffen is dat alles gezien is door de soldaat van Achtanga die opdracht had om het meisje te doden. Nu verandert hij van plan. Terwijl Aria slaapt ontvoerd de soldaat Arcane en voert haar naar het kamp van zijn leider Achtanga. Nu is het meisje niet voor een gat te vangen. Met behulp van de geheimzinnige blauwe stof is zij in staat om Aria in haar slaap telepathisch de rit mee te laten maken. Zodra ze wakker wordt beseft Aria dan ook meteen wat er gebeurt, is en besluit direct de achtervolging in te zetten. Verkleedt als een van de vele gewonde soldaten van Achtanga komt zij het kamp binnen. Nu wil het toeval dat zij samen met Arcane in een tent terechtkomt en beide gaan er natuurlijk vandoor. Het duurt niet lang voordat de list wordt doorzien en de achtervolging wordt ingezet. Om van Achtanga af te komen draagt Arcane haar macht over aan Aria, die ineens van groot belang wordt voor Achtanga. Nadat zij hem heeft genezen van de ziekte waar hij aan leidt, laat Achtanga Aria vrij. Maar hij besluit haar met zijn mannen te volgen. Aria is ondertussen op zoek naar Arcane. In het donker kan zij het meisje echter niet vinden. Om raad raadpleegt Aria nu de bladeren en die vertellen haar dat zij naar de zevende deur moet gaan. Wat kan dat te betekenen hebben?

Het derde album uit de serie Aria verscheen in 1983 onder de titel 'De zevende poort' (La septième porte). Wyland heeft, samen met Jean-Luc Vernal, een mooi en spannend verhaal gemaakt waarin fantasy elementen een belangrijke rol spelen. Goed en kwaad, toekomst en verleden. Dit alles zit verweven in dit prima verhaal.
Jean-Luc Vernal, die geboren werd op 23 september 1944 in België, is de mede-auteur van dit avontuur van Aria. Al in zijn jeugd had geschiedenis een grote aantrekkingskracht op hem. Na zijn schooltijd begon hij als een freelance medewerker voor een informatie tijdschrift. Terwijl hij hier werkzaam was raakte Vernal steeds meer in de ban van strips. Samen met Hermann schiep hij de serie Jugurtha.

4 De ruiters van Aquarius

Aria - De ruiters van Aquarius (Les Chevaliers d'Aquarius)

In een herberg valt het de eigenaar op dat zijn huisdier nogal zenuwachtig is. Meestal betekent dat niet veel goeds. Plots opent de deur en er stapt een persoon naar binnen die een masker draagt. Omdat hij ook een stok heeft met hieraan bellen wordt aangenomen dat de persoon, die zegt Stralabas te heten, een melaatse moet zijn. Aria in de problemen, tekening van Michel Weyland En dat is iets waar de mensen in de herberg niets van moeten hebben. Er wordt bij de herbergier dan ook aangedrongen om de man weer te laten vertrekken. Maar de persoon is gaan zitten en reageert niet op de aanmaningen van de herbergier om te verdwijnen. Plots klinkt er een stem en de man zegt dat ze te hard zijn voor de vreemdeling. Even lijkt het of Stralabas een medestander heeft gevonden, maar niets is minder waar. De man, die Uthar heet, meent Starlabas nog wat harder te moeten aanpakken. Nadat hij wijn over de punt van zijn speer heeft gegoten steekt hij deze in brandt en staat op om naar de vreemdeling toe te gaan. Hij komt echter niet ver want iemand giet wijn in zijn laars. Die iemand is Aria. Ze is niet gediend van wreedheid en bluft Uthar af. Nu is hij niet al te handig want de nog brandende speer raakt zijn laars met als gevolg dat deze in brand vliegt. Terwijl Uthar snel de vlammen dooft gaat Aria een praatje maken met Stralabas. Ze betaald voor zijn maaltijd en zijn overnachting. Omdat hij zegt dankbaar te zijn vertrouwt Stralabas Aria een geheim toe. In het uiterste noorden van het land, aan het eind van de hoogvlakte van Akada, ligt een wonderbaarlijk meer. Dit meer scherpt de geest en geneest alle ziekten. Zelf zegt Stralabas hier naar toe onderweg te zijn en wellicht dat het meer Aria vroeg of laat van pas komt. Nu spreekt Stralabas niet bepaald zachtjes en in de aangrenzende ruimte horen de andere gasten ook zijn verhaal. De volgende ochtend blijkt Stralabas al verdwenen te zijn en iedereen is bezig om wagens vol te laten. Iedereen is inmiddels op de hoogte van het meer en wil er naar toe. Opnieuw krijgt Aria te maken met Uthar. Hij weigert een verslaafde man mee te nemen, maar Aria dwingt hem. Om ervoor te zorgen dat hij de man ook de hele weg meeneemt, blijft ze naast zijn wagen rijden. Iets wat Uthar totaal niet zint. Hij wil zich van Aria ontdoen en meent zijn kans te krijgen bij de moerassen. Wanneer Aria niet oplet, slaat hij haar rijdier met de zweep. Geschrokken springt het paard weg en belandt, samen met Aria, in het moeras. Niemand helpt en het einde lijkt nabij voor de jonge vrouw. Maar dan neemt de verslaafde man, Benja, de teugels in handen. Dankzij zijn actie belandt ook Uthar in het moeras. Nadat hij op de kant is gekomen, redt Uthar Aria uit het moeras. De nabijheid van de dood heeft hem veranderd en het lijkt er op dat beide een verbond hebben gesloten. Zo komen ze aan bij het magische meer en zien daar tot hun verbazing Stralabas. Hoe is hij hier zo snel gekomen? Maar het avontuur begint pas.

In 1984 verscheen 'De ruiters van Aquarius' (Les Chevaliers d'Aquarius) als vierde deel in de serie Aria. Ditmaal is het verhaal en het tekenwerk weer van Michel Weyland. Het is werkelijk een uitstekend verhaal. Je merkt dat de reeks begint te groeien. Geen moment verveel je jezelf en blijf je geboeid door de belevenissen van Aria. De verhaallijn is bijzonder origineel en kent de nodige verassingen. Aria is met dit album echt tot wasdom gekomen. Dat het verhaal vervolgd wordt in het volgende deel is duidelijk. Ook geeft Weyland meer diepgang aan het personage van Aria, ze is niet onfeilbaar en maakt ook diverse emoties door. Prima deel.

5 De tranen van de godin

Aria - De tranen van de godin (Les larmes de la déesse)

Aria is ontsnapt van het eiland waar Glore zijn leger aan het voorbereiden is (zie het vorige album). Eenmaal terug op het vaste land is zij vastbesloten om de inwoners van Dragunda te waarschuwen voor het gevaar dat ze bedreigt. Ze is langs alle dorpen getrokken maar zonder enig resultaat. Nu staat ze dan, ten einde raad, voor de ingang van het koninklijke paleis. Aria overdenkt de situatie, tekening van Michel Weyland Maar het is nog niet zo eenvoudig om toegang te krijgen. Dat ze een belangrijke boodschap heeft wordt door de wachters niet geloofd. Maar een van hen ziet natuurlijk wel de schoonheid van Aria. En dat is een eigenschap die de koning altijd op prijs stelt. Eindelijk komt ze dan bij de koning van Dragunda. In uitgebreide bewoording doet ze haar verhaal. Ze vertelt over de bijzondere eigenschappen van het meer, over haar ontmoeting met Glore, dat de ontsnapte slaaf zint op wraak en bezig is om een leger op te bouwen van bijna onverwoestbare wezens. Maar het enige wat haar woorden aan de toehoorders ontlokken is hoongelach. Ze wordt niet geloofd. Alleen de jonge prins van Dragunda is bereid om te onderzoeken of haar woorden waar zijn. Maar zijn vader wijdt zijn ijver aan de schoonheid van Aria. En dus wordt ze het paleis uitgegooid. Moedeloos overdenkt ze haar situatie en komt tot de conclusie dat ze er toch niets meer aan kan veranderen. Eenmaal een kamer genomen in een herberg knapt ze zichzelf op en besluit er een leuke avond van te gaan maken. De volgende ochtend vertrekt ze, het is uit haar handen. De avond wordt gevuld met dansen. Alleen wanneer het feest in volle gang is klinkt er een enorm lawaai door de stad. De stadspoort wordt door het leger van Glore open gebeukt. Aria beseft dat iedere weerstand zinloos is en besluit direct te vluchten. Maar een van de ridders van Aquarius achtervolgt haar. Wanneer hij haar in het nauw heeft gedreven neemt haar achtervolger zijn helm af. Het is Glore die Aria gevangen wil nemen. Omdat zij met de rug tegen de muur staat gaat Aria toch de strijd met Glore aan. Maar zijn ridders zijn overal en Aria wordt overmeesterd. In de stad wordt een groot deel van de bevolking uitgemoord en nu is het paleis aan de beurt. De jonge prins ziet kans te ontsnappen via een geheime gang maar de koning en zijn gevolg eindigen in de kerker. Aan Aria wordt de keuze gelaten. Koningin van Glore worden of het lot van de koning delen. Hoewel ze nog niet weet hoe ze het moet aanpakken is Aria vastbesloten Glore weer uit het zadel te wippen.

Het verhaal 'De tranen van de godin' (Les larmes de la déesse) vormt de conclusie van het avontuur wat met het vorige album werd ingeluid. Ook nu heeft Michel Weyland een bijzonder origineel script aan het papier toevertrouwd. De wijze waarop hij het probleem met de geschubde ridders oplost is zeer creatief. Geen grote veldslagen, maar de oplossing zit in een klein ding. Hoewel de gevolgen van de gevechten wel te zien zijn op de afbeeldingen, is het toch wel een kenmerk van deze serie dat dit niet direct in beeld komt. Aria gebruikt eigenlijk altijd haar verstand en komt tot een list om de situatie in haar voordeel te beslissen. Aria is een bijzondere en verfrissende reeks met prima verhalen.

6 De ring van de elflings

Aria - De ring van de elflings (L'anneau des elflings)

Het zachte licht verspreidt een gloed over het landschap. De wind heeft vrij spel. Het is warm en net buiten zijn huis staat een kleine jongen genaamd Lyoll op een grote steen. Hij is helemaal opgegaan in zijn fantasiewereld waarin hij, als een dappere strijder, zijn vriendin verdedigd heeft tegen een grote cycloop. Lyoll en Jolyce uit de comic Aria, tekening van Michel Weyland Maar dan gebeurt er iets onverwachts. Plots is er een beroering in de lucht voor zijn hand en schijnbaar uit het niets duikt een klein, vrouwelijk, wezentje op. Dit wezentje met vleugels schuift snel een ring om een van zijn vingers. Glimlachend kijkt ze hem aan. Ze heet Jolyce, van het volk der elflings. Samen met de andere elflings woont zij in het woud dat aan het dorp grenst waar Lyoll woont met zijn ouders. Meestal zijn de elflings onzichtbaar maar een keer in de zoveel tijd zijn ze zichtbaar. En Jolyce hoorde Lyoll praten en werd aangetrokken door zijn stem. Graag wilde ze met hem spelen maar hij kon haar niet zien, tot nu toe dan. Lyoll wordt helemaal enthousiast en wil de andere elflings ook ontmoeten maar Jolyce remt hem af. De elflings zijn heel erg verlegen. Dan schrikt ze op want plots zijn daar de ouders van Lyoll die het gepraat hadden gehoord en nieuwsgierig naar buiten kwamen. Het is maar goed dat ze het met eigen ogen hebben gezien anders hadden ze het nooit geloofd. Een paard nadert het dorp waar Lyoll met zijn ouders woont. Het is Aria die op zoek is naar een hoefsmid voor haar paard Furia. Stapvoets rijdt ze het dorp binnen maar wordt bijna omvergereden door een man te paard. De ruiter, Tsaras, haast zich naar de hoefsmid. Hij wil met spoed een aantal kooien gemaakt hebben. Maar daar heeft de hoefsmid geen oren naar, ook niet wanneer Tsaras toont waar de kooi voor bedoeld is. In een houten kooi heeft hij een elfling gevangen, maar die kan zich een weg knagen door het hout. Er moet iets stevigers komen. Tsaras krijgt in ieder geval stevig de mantel uitgeveegd door Aria die ook de smidse binnenkomt en hem aanspreekt op zijn rijgedrag. Tsaras denkt slim gebruik te kunnen maken van de mooie jonge vrouw en "schenkt" haar de elfling. Nu gaat de hoefsmid misschien wel overstag. Maar tot zijn verbazing laat Aria het kleine wezentje vrij. Dat was niet de bedoeling. Wanneer Tsaras daarna vervelend wordt krijgt Aria hulp van de jonge Lyoll. Maar daarmee is de zaak nog niet gedaan. Tsaras mobiliseert een grote groep jagers om de elflings te gaan vangen in het woud. En dat is iets wat Aria niet gaat toestaan. Samen met de vader van Lyoll, en uiteindelijk ook de jongen zelf, trekt ze het woud in. Hoe moeten ze de jagers stoppen en Lyoll droomt van zijn Jolyce. Zal hij haar op tijd terugvinden?

Met 'De ring van de elflings' (L'anneau des elflings) heeft Michel Weyland, met de hulp van Nadine Weyland, een schitterend album afgeleverd. Het is een bijzonder innemend en warm verhaal over de liefde tussen een jongen en een elfling. Het is ook een verhaal over moed, trouw maar ook over blindheid en hebzucht. Dit bijna sprookjesachtige verhaal is wellicht het beste uit de reeks tot dan toe. Een klein juweeltje.

7 Het oordeel der Raven

Aria - Het oordeel der Raven (Le tribunal des corbeaux)

Aria rijdt wat loom over het landschap. Welke kant zal ze op gaan om haar weg te vervolgen? Ze weet het niet en ook haar rijdier Furia lijkt geen voorkeur te hebben. Dan maar de voorzienigheid laten spreken. Haar oog valt op een lans die op de grond ligt en ze besluit de kant op te rijden die de lans aangeeft. Aria verkleedt zich, tekening van Michel Weyland Wat? Een lans? Dat moet ze van dichtbij bekijken en dus stapt ze af en neemt het wapen in haar handen. Het is een goed uitgebalanceerde en mooi versierde lans. Aria kan dan ook de aandrang niet onderdrukken om de lans te gooien. Ze slingert het wapen door de lucht. Met een plof komt de punt in de aarde terecht. Maar dan gebeurt er iets waar Aria absoluut niet op gerekend had. De knop die aan het uiteinde van de lans zit opent zich en sluit zich dan weer. Ze is er van overtuigd dat ze het zichzelf niet verbeeld heeft. Terwijl ze de lans aan een nader onderzoek onderwerpt hoort ze vanachter een stel rotsen gekreun. Hier treft ze een gewonde man aan. Het eerste wat de man zegt wanneer Aria met de lans naderbij komt is Yôg. Blijkbaar bedoelt hij de lans hiermee. Al snel is Aria er achter wat er gebeurt is. De man, die met twee van zijn broers onderweg was, is overvallen door een groep rovers. De groep werd geleidt door een vrouw met zwart haar, een echte feeks. De twee broers zijn gedood en de man vindt het belangrijk dat de lans naar de karavaan wordt gebracht waartoe hij behoort. Eerst verbindt Aria zijn wonden, daarna maakt ze een baar om de twee lichamen op te vervoeren. En zo gaat ze met de gewonde man in de richting waar de karavaan zich moet bevinden. Het wordt al donker wanneer ze uiteindelijk de karavaan bereiken. Natuurlijk wil Aria wel wat uitleg. Waarom noemt de man de lans Yôg? Maar volgens de leider van de groep ijlt de man, die later Jomlor zal blijken te heten. Natuurlijk gelooft Aria er geen woord van. Maar hoe dankbaar de leider van de groep ook zegt te zijn, hij is van mening dat Aria niet kan blijven. In een gevecht heeft hij niets aan haar en ze zal alleen voor onrust onder de mannen zorgen. Dat hij de vaardigheden van Aria onderschat blijkt al snel. Twee mannen proberen de voorraden van de karavaan te stelen maar na een kort gevecht met de jonge vrouw slaan ze op de vlucht. De leider is nu wel overtuigd en begint Aria de reden van hun reis te vertellen. Het gezelschap woonde in een klein dorp in het zuiden. Een groep rovers overviel het dorp. Vele dorpelingen werden gedood maar sommige werden weggevoerd. Zoals zijn dochter, Zdaïne. Yôg heeft altijd aan haar toebehoort. Waar ze de lans vandaan heeft is nooit bekend geworden. Maar dankzij de lans zijn ze in staat om het spoor van Zdaïne te volgen. Zolang ze de juiste kant op gaan gaat het uiteinde van de lans open zodra hij geworpen wordt. En nu zijn ze onderweg naar de stad Formoria. De volgende dag bereiken ze de stad en zijn meteen getuige van een opmerkelijk en wreed schouwspel. Een man zit hoog in een toren op twee staken. Door vermoeidheid overvallen stort hij naar beneden, zijn dood tegemoet. Het is duidelijk dat ze in een vreemde en gevaarlijke stad terecht zijn gekomen. Een stad waar het oordeel van de raven voor gerechtigheid moet doorgaan. En het is hier dat de zoektocht naar Zdaïne pas echt begint.

Het zevende deel uit de Aria serie draagt de titel 'Het oordeel der Raven' (Le tribunal des corbeaux). Ook nu levert Michel Weyland een bijzonder aangenaam verhaal af. De invalshoeken die hij kiest voor het scenario zijn origineel, het verloop van de vertelling is verrassend. Net als in de voorgaande delen gebruikt Aria haar hersens en haar spieren, al naar gelang de situatie er om vraagt. Gaandeweg het verhaal is Michel Weyland al bezig om een nieuwe wending in het verhaal voor te bereiden. Het is een wonderlijke wereld die hij geschapen heeft voor de avonturen van de jonge vrouw die Aria wordt genoemd. Een zeer aangename reeks.

8 De meridiaan van Posidonia

Aria - De meridiaan van Posidonia (Le méridien de Posidonia)

De werkers zwoegen in de vervuilde lucht. Diep onder de grond zijn deze mensen als slaven te werk gesteld. Gewapende mannen houden toezicht over de geketende mannen, vrouwen en kinderen. Maar dan vindt een van de soldaten een helm op de grond, het is de helm van een andere soldaat. Aria op de vlucht, tekening van Michel Weyland Zijn blik dwaalt omhoog en daar ziet hij het zielloze lichaam hangen van de eigenaar van de helm. Losse ketenen liggen achter hem. Alarm wordt geslagen want een van de slaven is ontsnapt. De ondervoedde slaaf is gevlucht via een luchtkoker. Buiten in de nacht hoort de vluchtende man het geluid van de gong. Zijn vlucht is ontdekt, hij is uitgeput en heeft weinig tijd meer voor de soldaten komen.Hij struikelt en valt op de grond. Dan plant een paard zijn hoef in de grond. De man kijkt omhoog en ziet niet het gezicht dat hij verwachtte. Dit is geen soldaat maar een jonge vrouw. Het is het gezicht van Aria, die geen idee heeft waar ze in is beland of wat er aan de hand is. De soldaten zijn inmiddels uitgerukt op hun paarden en achtervolgen nu het tweetal. Want de man zit ook op de rug van Furia. Het paard van Aria galoppeert voort terwijl de man aanwijzingen geeft. De man wil naar Araknior op twee dagen rijden. Maar Aria is van zins zomaar naar de man te luisteren. Omdat de soldaten inlopen ontdoet de man zich van Aria en tracht te ontkomen. Maar in de haast struikelt Furia en de vluchtende man en Aria vallen in de handen van de soldaten. De achtervolgers gaan er zomaar vanuit dat Aria bij de ontsnapte man hoorde en nemen haar mee naar hun opdrachtgever, een man die zichzelf de grote Zonkre noemt. Zodra Aria deze man hoort spreken beseft ze dat ze met een gek van doen heeft. De mensen die tewerkgesteld zijn moeten een troon uit steen hakken voor Zonkre. Deze troon moet volgens Zonkre op een speciale plaats komen zodat hij de energie van de aarde kan gebruiken om weer jong te worden. Terwijl hij zijn verhaal houdt ziet Aria haar kans schoon. Ze grijpt een wapen en neemt Zonkre gevangen. Zo lukt het haar bij Furia te komen en ze denkt te ontsnappen. Maar Zonkre heeft dit voorzien. Aria loopt in een val. Een grote vleermuis, gedresseerd door Zonkre stopt haar vlucht. Geketend beland ze nu bij de andere slaven. Maar Aria is niet van plan haar pogingen om te ontsnappen op te geven. Gelukkig staat ze niet alleen. Een wat zonderlinge vrouw en haar broer willen Aria helpen bij haar ontsnapping. De man die Aria eerder tegenkwam en die gedood is door de soldaten was de man van de zonderlinge vrouw. Als Aria een einde wil maken aan de wantoestanden moet ze Araknior bereiken en een man genaamd Vestaion zien te vinden. Zo begint een lange en gevaarlijke vlucht.

In 'De meridiaan van Posidonia' (Le méridien de Posidonia) raakt Aria per ongeluk verzeild in een opstand tegen een wrede machthebber. Ook nu slagen Michel Weyland en Nadine Weyland er in om je als lezer mee te voeren op de fantastische reis van het hoofdpersonage. In ieder ander verhaal zou het concept van reuzen en mysterieuze aardlijnen niet gewerkt hebben. Maar in de kosmos van Aria is dit zeer wel het geval. Gelukkig blijft de reeks even sterk verder gaan als zij begon.

9 Het vrouwengevecht

Aria - Het vrouwengevecht (Le combat des dames)

In een gehucht zijn de mensen bij elkaar om een ritueel te vervullen. Aan de godin Tatiamat wordt een jong, blond meisje geofferd. Door een vrouw met de naam Orsalne wordt het meisje in de kolkende rivier geworpen. Het volk juicht, de vrouw is ontsteld. Maar niet iedereen is het blijkbaar met het offer eens. Van onder de brug duikt een man het water in en redt het jonge meisje van een wisse dood. Aria en Tchamouc, tekening van Michel Weyland Hij neemt het kind mee naar zijn huis waar zijn vrouw op hem wacht. Drie dagen later krijgt de man die Yorkol heet bezoek van een woedende groep soldaten. Ze zijn gestuurd door de man die de opdracht gaf om het meisje in de rivier te werpen, een man genaamd Zorkoff. Via via heeft hij gehoord wat Yorkol heeft gedaan en de soldaten zijn gekomen om het meisje mee te nemen. Maar ze zijn te laat want de vrouw heeft het kind meegegeven aan rondtrekkende reizigers. En waar deze mensen naar toe getrokken zijn weet ze niet. Hun barmhartige daad heeft voor het stel wel hardvochtige gevolgen. Hun huis wordt afgebrand en ze worden verbannen uit Tarvelborg. Vele jaren later dwaalt Aria met haar paard Furia door een sneeuwstorm. Omdat haar rijdier niet meer kan zien waar het de benen plaatst, besluit Aria te stoppen en het einde van de storm af te wachten. Maar dat had ze beter niet gedaan. Want wanneer ze beschutting zoekt onder een boom verschijnt er een tijger. Ze durft zich niet te bewegen maar de kou begint haar te bevangen. Gelukkig is Furia uit angst weggerend en komt uit bij een huis. Hier zien de bewoners het paard en gaan op zoek naar de berijder. Meer dood dan levend wordt Aria naar de warmte van het huis gebracht waar ze op krachten kan komen. Ze vertelt aan de bewoners dat ze onderweg is naar Tarvelborg. Hier wordt een toernooi georganiseerd en ze denkt een goede kans te maken om te winnen. Dan vertelt de man, het is Yorkol, dat hij en zijn vrouw uit Tarvelborg verbannen zijn omdat hij een jaar of vijftien geleden een mensenoffer verhinderd heeft. Dan komt de tijger, waar Aria zo van geschrokken was, binnen door een luik. Het dier, dat luistert naar de naam Tchamouc, blijkt tam te zijn. De volgende ochtend verdwijnt de vrolijke sfeer al snel wanneer er soldaten van Zorkoff verschijnen die op zoek zijn naar voedsel. Om van alle problemen af te komen besluit Aria met de mannen naar Tarvelborg te reizen. Ze zal de kleuren van Zorkoff verdedigen tijdens het toernooi. Een voorstel dat de soldaten accepteren. Tijdens de reis is Aria behoorlijk op haar hoede want ze vertrouwt de soldaten natuurlijk voor geen meter. Maar er gebeurt iets vreemds met haar wanneer ze een brug nadert en het ruisende water ziet. Ze lijkt onwel te worden, de wereld draait om haar heen. Aria, die zich niets kan herinneren van haar jonge jaren, is onderweg om haar verleden te ontdekken. Want ze lijkt wel heel veel op het jonge blonde meisje dat ooit door Yorkol werd gered.

In het negende deel van de serie over Aria komt de lezer in het verhaal 'Het vrouwengevecht' (Le combat des dames) meer aan de weet over het verleden van de dappere jonge vrouw. Opmerkelijk eigenlijk dat je het jezelf pas realiseert wanneer je dit album leest, dat je tot dan toe bijna geen enkel stukje informatie hebt gekregen over het verleden van het hoofdpersonage. En toch heeft dit geen enkel moment storend gewerkt in de vorige verhaallijnen. Maar nu is het dan zover dat het verleden van Aria voor een groot deel wordt onthuld. En ook nu is het weer prima in elkaar gezet. Er zitten enkele wendingen in en grappige personages. Het verhaal, dat toch een klein drama in zich bergt, wordt op een vlotte manier en zelfs met humoristische wenken vertelt. Michel en Nadine Weyland gaan gewoon door waar met waar ze goed in zijn, prima verhalen vertellen.

10 Engelenoog

Aria - Engelenoog (Oeil d'ange)

Temidden van ruïnes is een kampement gemaakt. Een rijdier wacht geduldig tot zijn berijder weer tevoorschijn komt. Want de man die onder de grond is afgedaald, Töhlk, graaft al geruime tijd naar een verborgen schat. Nee, geen schat als in goud of diamanten, wat hij zoekt is iets heel anders. Aria in de ban van een gornex, tekening van Michel Weyland En hij voelt dat hij nu zijn doel nadert. Die dag ontdekt hij een graf. Deze laatste rustplaats moet wel toebehoren aan Phaëlgal, de profeet. Want op het graf zijn voorwerpen geplaatst, de maan met het oor. Hij opent het graf en vindt er een gouden plaat met hierop tekens. Hoewel de taal in de loop van eeuwen wel verandert is kan Töhlk het toch lezen. Zijn verbazing is dan ook groot wanneer hij zijn eigen naam leest. En niet alleen dat, ook zijn beroep staat er keurig bij vermeldt. Eeuwen terug had Phaëlgal deze gebeurtenis al voorzien. De tekst gaat verder, Töhlk moet de engel en de maan de rest laten doen. Nu heeft Töhlk geen idee wat hiermee bedoeld wordt. Maar hij vindt wel het boek van Phaëlgal. Hierin staan de voorspellingen van Phaëlgal. Het liep allemaal zo goed, maar inmiddels zijn tien jaren verstreken en Töhlk studeert nog steeds op de inhoud van het boek. Het weigert zijn raadselachtige inhoud prijs te geven, Töhlk kan niets met de teksten die hij al zolang bestudeert en uit zijn frustratie tegen zijn grootvader. De maan moet een vrouwelijk element betekenen, maar hoe precies?. Nu wil het toeval dat juist Aria de stad waar Töhlk woont, aandoet. Er is een markt en ze wil er wel eens rondkijken. Maar eerst krijgt ze, ietwat hardhandig, een bewondering toegeworpen. Vanaf een balkom gooit een man een mooie bloem in het gezicht van Aria. Enigszins verbaasd raapt ze de bloem op en noemt de man een dwaas, maar van binnen is ze wel gecharmeerd van het gebaar. Ze loopt wat over de markt en gaat dan door een straatje waar haar oog valt op een diadeem. Omdat ze geen idee heeft aan wie het sieraad toebehoort, stopt ze het in haar zadeltas, iets wat gezien wordt door twee wachters. Ze beschuldigen haar van diefstal, enigszins in paniek gaat Aria er vandoor, maar niet voor lang. Ze wordt al snel ingerekend en belandt in de cel. Maar voordat het zover is heeft ze even gesproken met haar bewonderaar die haar een verhaal vertelt over de gornex. En dat is nu net het voorwerp dat besproken wordt tussen Töhlk en zijn grootvader. Ze moeten dit mythische voorwerp zien te vinden, dit zullen zij nodig hebben. Volgens de overlevering wordt een vrouw die een gornex op het hoofd draagt helderziend. Om de plaats te weten te komen waar ze moeten gaan zoeken gaat Töhlk naar de bewonderaar van Aria, een man die Engelenoog wordt genoemd. Hij dankt zijn bijnaam aan het feit dat hij altijd geluk heeft. Tegen een vergoeding wil Engelenoog Töhlk wel de juiste richting wijzen. En een vrouw heeft Töhlk ook al op het oog. Hij zorgt ervoor dat Aria haar vrijheid herkrijgt. Samen met de grootvader en Töhlk gaan Engelenoog en Aria mee op de expeditie. Het doel is een gornex te vinden zodat Aria het boek van Phaëlgal kan vertalen. Alleen moeten zij wel naar Kearg. En in dat gebied worden bezoekers nu niet bepaald vriendelijk ontvangen. Daar getuigen de afgehakte hoofden op de staken, die zij zien wanneer ze Kearg bereiken, wel van.

In 1988 kwam het tiende album uit de Aria reeks op de markt met als titel 'Engelenoog' (Oeil d'ange). Dat een ander personage ditmaal de titel geeft aan een verhaal geeft al aan dat Engelenoog een grotere rol zal gaan spelen. Ook op het einde van het verhaal wordt daar al naar verwezen, vooruitlopend op toekomstige delen. Het avontuur zelf is weer genieten en betekent ook een ontwikkeling van het personage van Aria. Ze gaat relaties aan en verwijst nu ook naar haar afkomst uit Tarvelborg. Gelukkig gaat ze zich voorlopig nog niet vestigen zodat we nog geruime tijd haar wonderlijke avonturen mogen beleven.